Jak Odys

[Mayerling]

Jak Odys w podróży na statku rączym

Tniesz fale w rytm serca swego bicia

Bruzdy trudów znaczą twe lico

Lecz patrzysz tylko w horyzont odległy.
 

Czujesz że będą wyspy i klify niedostępne,

Zdradzieckie płycizny i kuszące ogrody

Błyszczące wschody i samotne zachody

Milionów słońc na twojej drodze
 

Bóle cierpienia tej ziemskiej tułaczki

Wykują Cię na swym kowadle

W człowieka którym masz się stać

By stanąć z sobą samym twarzą w twarz...
 

                                                                     Na plaży odległej Itaki.

[corival]

@Mayerling Życie nie jest gładką, prostą autostradą. Wiersz daje do myślenia. Podoba mi się. Pozdrawiam :)

[Mayerling]

@corival Dziękuję! Pozdrawiam :)

[Gość]

@Mayerling Pozwolę sobie (jeśli niesłusznie - wybacz) odczytać Twój wiersz jako podróż nie tyle przez życie, co wgłąb siebie. Tak mi tu wszystko gra - włącznie z Itaką: odpowiedzią na pytanie "jaki jestem?".

Edytowane 30 Lipca 2021 przez error_erros (wyświetl historię edycji)

[Mayerling]

@error_erros W coś w takim stylu mierzyłem! Pozdrawiam :)

[ais]

Dobra pointa i niezłe metafory.

[Mayerling]

@ais Dzięki! Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  fajne te twoje pisanie - 

                                                           Pozdr. 

[Mayerling]

@Echo @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję i pozdrawiam! :)

[[email protected]]

@Mayerling A gdzie twój koń Ulissesie,
                        dokąd nas dzisiaj poniesie?

Pozdrawiam, poniósł do zwycięstwa...  Ciebie też.

[Mayerling]

@[email protected] Dziękuję! Pozdrawiam