Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do Najlepszego Dnia w Mym Życiu

P.S.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

P.S.

P.S.

Opublikowano
Opublikowano

Najlepszy dniu w mym życiu! dziś właśnie przybyłeś.
Sam na cię pracowałem, los dobry Mojry te
Uprzędły mi, lecz pech również. Ten świat to mnie nie lubi; no ale, ale...
Miłości skrzydła dała; rodziny i byłej.

„Ale pokaż, a nie rzeczesz.” Mówię proszę bardzo:
Dziś mój najlepszy dzień jest, bo jestem ciągle lepszy.
Codziennie robię postęp; zaprzeczysz? To kłamstwo.
Codziennie lęków mam mniej, wyplenię je do reszty.
Codziennie ostrze umysł, czułem się jak Edgar Poe.
Codziennie jestem zdrowszy, o mnie Dostojewski
pisał w Zbrodni I Karze, jak Pezet tam bywałem.

Najlepszy dniu w mym życiu! Jesteś dzisiaj, będziesz
Jutro i byłeś wczoraj. Jakaż to gracja jest w
Byciu. W samym to byciu... Teraz ja sam zadbam,
Abyś mi nigdy nie uciekł i oczywiście też
Przez mych dawców kochania. Lecz niech tak nie będzie

Na zawsze, „Ciągle iść do przodu to nie postęp.”
Chcę spokój jak Horacy, dzieci oraz żonę.
Tylko tworzyć, nie widzę. Ci pióra zakwitną,
Przemienisz się w łabędzia, niczym Kwintus
I tak jak człowiek umrzesz. Więc po co ci w sumie
Same smutki za życia? Sławą leżąc w trumnie,
Nie zdołasz się nacieszysz, nie bądź jak Słowacki.
Chcesz tworzyć, być najlepszy? to twórz i się męcz,
Ale nie znajdziesz szczęścia w tym marnym sukcesie.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...