Czterdziestolecie międzywojenne

[Mayerling]

Młodości ogień zawsze walczy

Na przekór mrozom starczych mądrości

Niedoświadczenie nie przyjmuje rady

Chce istnieć właśnie tak, nie inaczej.

W starczym spokoju i godności

Widzi strach i ukąszenia śmierci

Chwile zadumy bierze za zwątpienie.

„Kto stary już dawno przecież zapomniał jak być młodym!”

Tłumaczy...
 

Dorasta i rozkwita młodość i siła

Poznaje siebie i miejsce w tym świecie

Zaczyna rozumieć co znaczy rodzina

Dostrzega powab przeciwnej płci.

Strzała Kupida wierci mu serce

A cień zawodu znaczy ścieżkę przebytą

Wyrasta z młodości - w dorosłość zakwita

Kończy się wojna...
 

Nastaje czterdziestolecie międzywojenne

Okres prosperity lub nędzy zupełnej

Wracają marzenia - te które przetrwały

Lecz jakieś dojrzalsze, czymś odmienione

Nadbudowują świat nadwątlony

Gaszą pożary, uzupełniają spichlerze

Sadzą nowe drzewa, odbudowują tamy

Wspomnienia przekuwają w pamięć.
 

Człowiek zaczyna żyć pełnią siebie

Poznaje się lepiej z każdym dniem

Spotyka wszystko co wokół

Życie już nie jest na jawie snem.

Lecz z wojny wrócili także kalecy

Skrzywdzeni, rozdarci w strzęp

Nie zrozumieli wojennej lekcji

Dla nich to tylko zwykły pęd.
 

Zaszyci w szańcach nieświadomości

Skreślają życie swe przez lęk.

Ale to wszystko to nie wyścig ku nicości

Zawsze jest czas na odkrywczy bieg.

W każdej chwili można zboczyć z obranej ścieżki

I ruszyć w nieznane.

Masz swoje tempo i w nim kroczysz

By znaleźć to co za mgłą – nierozpoznane.
 

I wtem nastaje jesień życia

Kolejna wojna trawi twój świat

Walczysz o to by zostać w sercach

By nie przepaść w odmętach lat.

Żyjesz z mądrością przeszłych dni

I walczysz z młodością narwaną

Oddajesz światu swego życia sens

Lecz mądrość nadżarta jest strachu plamą.

 

Ciało też słabnie i się coraz bardziej gnie

Co dzień wybucha nowe ognisko przemożnego bólu

W miejscach których kiedyś byłeś tak pewien!

Tracisz coś w oczach, ale nie wiesz co – może siebie?

Umysł tak lotny zaczyna zwalniać, a ty toczysz się za nim

Uderzając głową w mur za którym zamyka się pamięć.
 

Od dawna już to czułeś

Ta wojna będzie inną od tej którą przeżyłeś za młodu

Mróz zniszczy twe ciało, piach zetrze oczy w pył.

Lecz jesteś i walczysz, pomimo niedostatku sił

Czasem i świadków twej walki brak

Jesteś jastrzębiem, czarną kropką na błękitu tle.

Teraz już wiesz, że...

W chwili narodzin zacząłeś sam

I w chwili śmierci zostaniesz wśród niebieskich ram.