Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

witaj w prawie że raju

animuslumen
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

animuslumen

animuslumen

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

gdybym tylko był wszechmogącym
psychopatą

 

to bym zmniejszył świat do milionowej populacji
gdzie każdy rodzi się z pluskwą
która wie o nim wszystko
od stanu zdrowia po stan umysłu
żeby za wysoko nie podskoczył

 

gdzie zgon
następuje w wieku sześćdziesięciu lat
bez niedołężnych darmozjadów

 

jeśli chodzi o hierarchię
to pode mną byłaby moja cała chora banda
a później służba kontroli
do pilnowania swoich kolegów

 

w jednym ze skupisk
ogromnego rezerwatu przyrody

Edytowane przez animuslumen (wyświetl historię edycji)
2
  • animuslumen zmienił(a) tytuł na witaj w prawie że raju
Anna_Sendor

Anna_Sendor

Opublikowano
Opublikowano

@animuslumen Całkiem udana wierszowana antyutopia. Przemyślałabym tylko wersyfikację, chwilami wydaje się dość przypadkowa. Wers „wiedzącą o nim wszystko” zapisałabym: „która wie o nim wszystko” - pozbywamy się w ten sposób trochę uciążliwego w języku poetyckim imiesłowu. Generalnie - ciekawa wizja. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bronmus45
      zaprosiny 2

      Przez bronmus45 · Opublikowano

      Kolejną, moją grupą, którą chciałbym zainteresować tutejszych użytkowników jest grupa pod adresem:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        będąca probą zorganizowania osób, którzy na podstawie własnych - autorskich tekstów - tworzą / chcą tworzyć piosenki z udziałem AI artificial intelligence (sztucznej ineligencji) uzupeiniającej surowe teksty zarówno wokalem, jak i muzyką. Zapraszam wszystkich chętnych do współpracy.
    • Rafael Marius
      Sroki

      Przez Rafael Marius · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A jednak to sroki tradycjonalistki.   Możliwe, to należy do ich zwyczajów.
    • Berenika97
      Odpowiedź na kartkę z pamiętnika

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @tie-break   Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak dogłębną analizę. Twoje odczytanie ukazuje warstwy, które intuicyjnie czułam, ale nie wszystkie były mi w pełni uświadomione. Szczególnie trafna jest Twoja uwaga o „roli ofiary" jako najtrudniejszym stanie do opuszczenia. To, co napisałaś o „pewnym siebie milczeniu" jako szczelnie chronionej granicy, wspaniale oddaje paradoks - ta forteca, która miała chronić, staje się więzieniem dla obu stron. Dumna z własnych murów, kobieta nie dostrzega, że blokują one nie tylko ból, ale i autentyczny kontakt. Twoje spostrzeżenie o „niewidzialnym widmie" bardzo mnie poruszyło - to chyba najtrudniejszy aspekt takiej relacji - stopniowe znikanie przy kimś, kto powinien nas widzieć najwyraźniej. I ta asymetria odpowiedzialności, którą opisujesz - jedna strona dźwiga ciężar naprawiania, druga sankcjonuje swoim milczeniem status quo. Psychologiczne ujęcie puenty - rzeczywiście, czasem dopiero wybuch pozwala obu stronom zobaczyć, jak nierówno rozłożone były ciężary. Twój komentarz to osobny esej interpretacyjny. Dziękuję za podzielenie się swoją wiedzą psychologiczną. Jesteś profesjonalistką. Pozdrawiam z wdzięcznością!   Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co napisałaś i tego, że otrzymałam herbatkę rumiankową - moja ulubioną, którą piję kilka razy dziennie. Skąd wiedziałaś? :)))  @andrew Dziękuję za ten poetycki dialog z wierszem. Myślę, że istnieją różne cisze. Ta, którą opisujesz - pełna, świadoma, porozumiewająca - jest darem. Ale jest też cisza, która nie pochodzi z harmonii, lecz z zerwania połączenia, cisza, która nie łączy, a izoluje. Pozdrawiam serdecznie. @Whisper of loves rain   Dziękuję za te słowa i za zatrzymanie się przy wierszu. Język, który przestaje być wspólny - to chyba jeden z najbardziej bolesnych momentów w relacji, gdy okazuje się, że mówimy jak gdyby w różnych kodach, choć używamy tych samych słów. Twoje spostrzeżenie o "wadze ciszy" w ostatnich wersach jest bardzo trafne. Zależało mi na tym, żeby puenta nie była łatwa ani pocieszająca, żeby ta cisza rzeczywiście ciążyła - bo czasem w relacjach to właśnie milczenie, a nie konflikt, jest tym, co naprawdę przytłacza. Dziękuję za uważną lekturę. Pozdrawiam serdecznie!
    • Trollformel
      Święty święcić

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @Berenika97 Natchnął mnie kalendarz, później nienaturalność najbliższego otoczenia, czyli wszystkiego czym się otaczamy.  Energia ma o co się zawieszać.    @Charismafilos Bez sugestii. :)
    • bazyl_prost
      nic nie chcieć

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @hollow man mamy to w Polsce , florety u nas nie modne

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...