Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sieroty

Gość

Przez Gość
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

dziura w sercu gdzie wiatr gwiżdże
to od teraz sierociniec
chłodny dom dla strof najczulszych
którym skradłaś moje imię

 

jak w pękniętej tafli lustra
w słowach nie da się już przejrzeć
za mną w śmierć poszła poezja
dzisiaj to już tylko wiersze

 

 

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Werdykt "poeta jesteś" od razu szybciutko dementuję, bo jeśli tego nie zrobię, zaraz mi ktoś zarzuci, że faktycznie się za takiego mam ;]

Jak wiersz może być "za dobry"? ;P

A za co taką pochwalać? Za to, że jej miłosne wiersze do peela się zdezaktualizowały? Toż to nic godnego pochwały ;]

Bardzo dziękuję.

Ten wiersz napisał się właśnie z takiej refleksji, że może to właśnie emocje zawarte w wierszu sprawiają, że zachodzi w nim poezja. One są tą poezją. Natomiast w momencie, kiedy mijają te emocje, zostaje już tylko wiersz - ot, zlepek słów.

 

Autor aż tak wprost by o sobie nie napisał ;>

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No niech Ci będzie, najważniejsze, że wiersz Ci się podoba. Dziękuję za to ;>

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pochwaliłeś dwa główne punkty zaczepienia w wierszu, więc pozwalam sobie odczytać to tak, że cały wiersz jest w porządku ;P Dzięki!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      POGRZEB

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Zbigniew Polit jak to w rodzinie:)
    • Lenore Grey
      Isola. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Panienka sama wybrała mnie na swą towarzyszkę.    – Będziesz mi przynosić świeże owoce i się ze mną bawić – powiedziała. – A teraz szukaj mnie, szukaj! – I trzasnąwszy dzwiami, wybiegła z biblioteki.    Nie sposób było ją odnaleźć; raz, na wpół zamroczona snem, zdradziła, iż ilekroć zbliżam się do jej kryjówki, czmycha w zgoła inne miejsce.    Odtąd nie próbowałam jej szukać. Gdy spowita ciemnością czekała, aż usłyszy moje kroki, ja zajmowałam się porządkowaniem jej pokoju: królewstwa pantofelków, koników na biegunach i tapet z tłoczonym kwieciem.    Codziennie wynosiłam stamtąd naręcza spleśniałych owoców.    Pewnej nocy, ucałowawszy panienkę do snu, usiadłam przy stoliku, gdzie na srebrnej paterze ułożyłam świeże owoce. Doczekałam świtu; wówczas — z ręką pod głową — zasnęłam.    Obudziło mnie brzęczenie muchy.    Na wiosnę panienka przestała się przede mną chować. Teraz całe dnie spędzała leżąc na podłodze w którymś z pustych pokoi na drugim piętrze. Gdy okna zachodziły ciemnością, zrywała się i – po drodze pukając do każdych drzwi – biegła przez korytarze, ażeby dopaść do mnie. Wyjmowała mi z rąk, cokolwiek w nich trzymałam i prowadziła drogami, których nigdy nie udało mi się spamiętać.    Docieraliśmy do podziemnej przestrzeni bez drzwi i okien, doskonale jednak widnej. Nabawiałam się mdłości, próbując dojrzeć sklepienie.    Panienka zostawiała mnie na dole; sama stawała na uczepionym skały krugżanku.    Wchodzenie po schodach nie było z początku niczym szczególnym; ot, porządne, kręte schody. Czasem dostrzegałam w tej komnacie ludzi takich jak ja. Machałam im z uśmiechem. Jeśli nasze spojrzenia się spotkały, z twarzy odpływała mi krew, a twarz tego człowieka tak potwornie się wykrzywiała…    Po przekroczeniu drugiego półpiętra, język zaczynał puchnąć.    Panienka wychylała się z krugżanka.    – Isola! – wołała, chwytając jakiś ster powietrzny. – I-so-la!… – odpowiadało echo.                      
    • Zbigniew Polit
      POGRZEB

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      @Poet Ka Ale jak znam życie, to ich z powrotem zakopali. Wie Pani, cała impreza, rodzina z całego kraju, a tu kicha? Drugi raz powtarzać, to za drogo ... 
    • KOBIETA
      Rozsądek i emocje.

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Marek.zak1   Ach jak słodko nierozsądnym być …miłość wszystko wybaczy

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        pozdrawiam ! 
    • Poet Ka
      POGRZEB

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz @Zbigniew Polit - historie z happy endem, bo "odżyli".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...