Opiekuńczy pień

[corival]

Wehikuł czasu niesie

w inną rzeczywistość,

baśniowe dziecko szczęścia.

Skrzynia spływa z nurtem.

 

Remusa z Romulusem

legendarną rzeką

szczelny kosz poniósł,

od śmierci do życia.

 

Skarb w kłodzie schowany,

spichlerzowym sercu,

przeniesiony w czasie,

może życie uratuje.

 

Ziarna zeń i nasiona

doskonałe, świeże,

wysiane niszczeją, gniją,

by odżyć na nowo rośliną.

 

Skrzynia osią świata,

nawet drogą przejścia,

uwalnia od obowiązków

dla ludu i rodziny.

 

Spichlerzem dla ciała,

miód i mleko dla ducha,

przejście ułatwi

w nową rzeczywistość.

Edytowane 25 Czerwca 2021 przez corival (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  nawet sie podoba - 

                                                      Pozdr. zadowoleniem.

[corival]

Zastanawiałam się nad krótkim wyjaśnieniem, ale zrezygnowałam. Wydawało mi się, że wiersz jest czytelny. Chyba jednak nie bardzo, dlatego dodam:

dotyczy wczesnośredniowiecznej symboliki i obyczajów dotyczących pochówku.

[corival]

@Kot 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ano właśnie... Zaczęło się i skończyło na tym samym... taka klamra żeby wykazać, że w tamtym czasie, a także we wcześniejszych epokach pień drzewa był czymś więcej niż opałem. W opowieściach, w życiu i po śmierci był drogą przeprowadzającą od rzeczywistości do krainy zmarłych przodków.

To chyba dobrze. Od ciągłych zaskoczeń można się nabawić palpitacji serca. W zasadzie jego celem jest przypomnienie, unaocznienie, a może uświadomienie skąd wziął się pomysł pochówków trumiennych znanych nam z cmentarzy.

 

Cieszy mnie, że mimo wszystko udało Ci się coś dla siebie znaleźć w moim tworze.

Dziękuję za czytanie i komentarz. Pozdrawiam :)