Puzel

[Lidia Maria Concertina]

Tzw. życiowi szczęściarze to ci, którzy umieją się łudzić, że w życiu istnieje cokolwiek poza pustką. 

Bywam teraz w dniach, kiedy już nawet nie mam nastroju na smutki, harfy, brzoskwinie i wiolonczele. 

Żaden dźwięk nie jest w stanie mnie wygnać spod bram własnego "raju" ...
Nieczynne.

 

Płaczę - ocierając mankiet o przemarznięty kosmos. 
Jest tak niewielu ludzi, którzy ogrzewają mnie PONAD ciałem!

Nieniebieskim. 

Pod nami - ziemia. Ten niesforny pędzel przesycony ciemnymi barwami! 

A dziś dziś mam różowe okulary. Nie widzę ani z oddali ani ... bliskości. 
Ale dalej bulgoczę w sobie napędzana zachwytem, nienawiścią ...

Waza pełna gorzkiego ponczu ...
Częstujcie się!
Gadajcie!
Śmierć i tak czyha za każdymi drzwiami, nie tylko tutaj. 

 

Zadzwonię po murarza! 
Wybudujemy ścianę, dom, marzenie i jakiegoś Chrystusa! 
Wylejemy jak rzeka,
zamkniemy się przestrzenią
Spadniemy z głębi ... doliny

 

Śniady świt twoich ramion. 

Zazdrośnik księżyc chce rozpoznania. 
Żadnego 'bez zwłoki' w naszym miłosnym uścisku! 
I ciągle jeszcze nadzieja. 

Na przylądku obrusu, chyboczącego stołu i morza ludzkich statków. 
"Statki..."? To staroświeckie ...
Kupię duszy batyskaf. 
Kiedyś trzeba odnaleźć, co wisi, a nie utonie ...
Co?

Chyba - kto? 
Czarny melonik i muszka i wysadzana laska... 
Bynajmniej nie klejnoty. 
Boże mój, to dynamit?! 

Hola, co tu robi Bóg ...?! 

Od-tworzenie. Świata.