gwiazda polarna

[Koziorowska]

odsączam

od przewlekłego życia

ostatnie drobinki

światło

zacne w komicznym istnieniu

 

bawię się w noc

którą porzucił ranek

zakochany w obojętności

zdany na siebie

 

odporna na szczęście

podnoszę pokłady człowieczeństwa

zwichnięty język

bardzo ludzki

 

powłoka wiatru zagubiła się

w lewym przedsionku

pomiędzy rozpustą a zwykłym

nieszczęściem

 

podłączona

do krwiobiegu

powracam

na brzeg gdzie można odnaleźć

płaskowyże utkane z sieci

linii papilarnych

pociągnięte uśmiechem

rubasznym kantem

 

odnajduję w sobie

białe róże

przekonuję Boga o drzazgach

czule pomiętych

u krawędzi gwiazdy polarnej