Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zanim


Rekomendowane odpowiedzi

@Gosława dobry wiersz ale się przyczepię, otóż: Bardzo skromna forma oraz treść, gdzie tym bardziej każde słowo liczy na wagę poezji. 

 

"Czułość bezbronna"

 

Tutaj jest bardzo nie-- poetycko. 

Dajesz przymiotnik "czułość", znaczy zabijasz wyobraźnie czytelnika. Przymiotniki zabijają poezję. Czytelnik nie ma miejsca dla siebie tylko jest skazany na Twoje opinie. A może lepiej byłoby zamiast tego dać tyci obraz, np.

 

"jest
taka motyla opowieść
zawieszona
między spojrzeniem
a dotykiem"

 

dostrzegasz różnicę? Zniknął przymiotnik i pojawił się obraz. Miejsce dla czytelnika i jego wyobraźni. To jest istota poezji. Przymiotników mamy dość na codzień. Karmią nas nimi w każdych wiadomościach. Mówią, jesteśmy źli albo dobrzy - ładni czy beznadziejni i etc. Tutaj jest miejsce dla poezji, dla obrazu słowem malowanego. Wybacz, że tak wtargnąłem, ale Twoje czucie jest bardzo słuszne i chciałbym dopowiedzieć. 

Forma i treść minimalna, więc każde słowo waży. Pozdrawiam. Wiersz jednakże bardzo przyjemny.

Edytowane przez Dach (wyświetl historię edycji)
Odnośnik do komentarza
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hania kluseczka Dziękuję. Dobrze jest wiedzieć, że wiersz porusza. Pozdrawiam. Ewa @Dagmara Gądek Dziękuję za komentarz, który traktuję jako komplement. Pozdrawiam. Ewa 
    • …jest tu kilka elementów wziętych WPROST z mojego wiersza i dlatego … trudno mi poważnie się odnieść do przekazu.   Powielanie.    Przeprzymiotnikowane do bólu, dodam…
    • @Manek wobec mojej rówieśnicy, w prywatnej (!) szkole niemieckiej stosowano kary cielesne. Opowiadała mi , że kadrę  nauczycielską stanowili potomkowie  byłych hitlerowców, którzy kiedyś sami odreagowywali traumy wojenne we własnych rodzinach…ideologie się zmieniają, a mechanizmy psychologiczne pozostają, dlatego nie wierzę w „ zakończenie epok”, wierzę w cykliczne popadanie w te same błędy, nawet jeśli -  z poszerzoną świadomością…   pozdrawiam.
    • Komentatorka powyżej ma całkowitą rację, kiedyś na rynku niemieckim była książka pt.” Schlachtfeld - Familie” - opisująca bez ckliwych ideałów : napięcia, egoistyczne postawy, przestrzenie dla nadużyć - w obrębie rodziny, która w naszej kulturze jest tak idealizowana ;)) Dobrze jest znaleźć sobie hobby ( o ile PL - ka nie jest czynna zawodowo), krąg znajomych, brać udział w imprezach kulturalnych, tyleż tam samotnych, a ciekawych świata osób ! Gdy PL - ka odkryje kim jest,  a dodatkowo przestanie się  postrzegać jako ofiarę ( to fatalny stygmat, rozgrzeszający w zupełnie nieuprawniony sposób, bo należy o siebie  walczyć, nawet z pomocą psychoterapii, bo może być to relacja z toksykiem ) - to wówczas dostrzeże swoje granice i nie pozwoli na ich przekraczanie; należy też  wymusić podział ról, choć już z samym uczuciem to inna sprawa; mogło po prostu przeminąć ( to się czuje, gdy jedno w związku zaczyna mówiąc kolokwialnie kapcanieć  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ), a wówczas… też należy zawalczyć o siebie, choćby kosztem cudzych łez. Lepsze cudze niż własne, powodzenia.  
    • kapitalne; niby wszystko oczywiste, a jednak odkrywcze - dzięki świeżemu podejściu do tematu

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      , pozdrawiam :))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...