będę milczał bo mówca ze mnie żaden

[tetu]

przywołuję pamięć
niech płoną złote góry

 

naszych niedoskonałości nie zabliźni rana 
otwarta na kieliszek chleba

 

maczaliśmy w nim usta 
degustując towar z najwyższej półki
(w końcu na wszystko trzeba zapracować
o wszystko walczyć)

 

w tej walce zawsze było szkło
jego druga strona —
ciemna i głęboka otchłań

 

ta sfera jest zbyt daleko 
od brzegu do ciebie całe lata świetlne
pozwól że zostanę z pustym czasem
przechowując w nim tylko intymne chwile

 

będę milczał bo mówca ze mnie żaden

[huzarc]

@tetu gdy chce się na skróty uciec od problemów, to nieodwracalnie można uciec od życia. Taki mi się osobisty morał wyczytał z lektury. Pozdrawiam

[tetu]

@huzarc @Gosława @Dag dziękuję za komentarze i odwiedziny.

 

Dziękuję wszystkim, którzy poświęcili czas na wierszydło. Serdeczności.