Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozjaśniasz okno żarówki światłem
wiesz że co wieczór zerkam ukradkiem
drżę gdy szeroko rozchylasz uda
wśród nich grasz solo największe cuda


i wzdycham cicho spojrzeniem łowiąc
jak punkty sekretne znajdujesz dłonią
a żal mi jedynie tych co nie widzieli
jak pięknie pasujesz do wiolonczeli

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ta piosenka siedziała mi w glowie, kiedy wpadłem na pomysł tego wierszyka xD

Opublikowano

@error_erros Bardzo podstępny plan. Zaczęłam pewna, że to erotyk. Tą pewnością trochę zachwiała końcówka pierwszej strofy. Dopiero jednak puenta wyjaśniła wszystko. Pozostało mi podkręcić głową, uśmiechnąć się i docenić talent... Pozdrawiam :)

Opublikowano

@Marek.zak1

"- Co jest najbardziej znane Chopina?

- Nie wiem, Etiuda Rewolucyjna?

- Podobno napisał to dla jakiejś dupy.

- No to nie rewolucyjna chyba...

- Ciekawe, czy mu popuściła pary.

- Co?

- No czy ją zapiął, gwint zerwał"

 

Tak mi się "Dzień Świra" przypomniał xD

 

@corival Wszystko zgodnie z planem ;>

Opublikowano

@error_erros Z wiolonczelą czy grająca na wiolonczeli? xD Serio, obsługa męskich zmysłów zdaje się niekiedy nad wyraz nieskomplikowana :D I nie odpowiadaj, i tak wiadomo, że wystarczy jak ładnie ciągnie smyczkiem po wiolonczeli między udami :P A już nie kpiąc sobie z Ciebie, jest to bardzo smaczny widok. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To, że jesteśmy nieskomplikowani, to zaleta i wy - kobiety - nigdy tego nie pojmiecie. U was każda myśl musi mieć po dziesięć warstw :P

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Już dzisiaj płeć przestaje cokolwiek znaczyć, więc pożyj na tym świecie jeszcze parę lat, a jeszcze zatęsknisz na naszą innością ;>

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Założyłem koronę z kwiatów trzymam laur i zroszoną różę ( w świetle) grają świerszcze przepięknie i donośnie  
    • chcę żebyś wiedział założyłam ci niebieską kartę czas zrobił mi obdukcję sińce wyszły same na wierzch granatowe jak twoje fochy   czuję się jak przemoknięta papierowa łódeczka nasiąknięta podejrzeniami i oczekiwaniami i tym, czego nie powiedziałeś   już nie pytam skąd przyjdzie wiatr nie chcę wiedzieć wiem że nie jesteś schronieniem    
    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
    • Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni.  Świetnie napisany wiersz! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...