na trzy

[Annuszka]

już przekwitły forsycje
jeszcze kwitną magnolie
a motyle fruwają nad łąką
już brakuje mi siły
jeszcze kocham najmocniej
chociaż ranisz i kpisz
jak nikt dotąd

 

już obeschły łzy żalu
jeszcze płyną rozpaczy
krzyk zduszany poduszką
i dłonią
już odchodzę pomału
jeszcze za tobą patrzę
z tą miłością czuję się jak idiotka

 

już nie wierzę nikomu
jeszcze chwytam nadzieję
za nogawkę
strzęp szmaty jak drwina
już do cna pognębiona
jeszcze życia krzta we mnie
dobij w noc zanim umrę
ze wstydu

 

 

 

 

Edytowane 9 Maja 2021 przez Annuszka (wyświetl historię edycji)

[Annuszka]

@Gosława dziękuję Renatko :) Piosenka podoba mi się od dawna, a co do wiersza, to peelka chwytała się nadziei a to niby się powinno ale czasem chyba jednak nie warto ;)

[Annuszka]

@Gosława i tu nastąpiła mała nadinterpretacja z Twojej strony, bo jeśli się wczytasz w wiersz to zauważysz że to peelka odchodzi  ;) jeszcze się ogląda, jeszcze chwyta się nadziei, że on się opamięta() ale właściwie to się poddała; a tak naprawdę to chyba nie kapitulacja a chęć walki. O siebie.

[Gość]

@Annuszka Taką mam gorzką refleksję przy Twoim wierszu, że są takie miłości, których nie sposób się pozbyć, nawet jeśli ich szkodliwość i bezsens są widoczne gołym okiem. W takich sytuacjach to, nie wiem, chyba trzeba faktycznych ofiar w ludziach, by wszelkie nadzieje w końcu bezpowrotnie upadły.

[Annuszka]

@error_erros W pełni się z Tobą zgadzam, na szczęście czasem obywa się bez ofiar w ludziach :)

[[email protected]]

@Annuszka Aleś Anno wykrzyczała

                        a Tyś czuję taka mała.
 

Miłego wieczoru, smutno mi, wiatr nie mija?