Idac wciąż, idąc pod rogatywką.

[Dawid Rzeszutek]

 

 

 

Wśrod czarnych kiełkow przedwiecznych
Serce moje, bo najczerwiensze,
Wyglada zielonymi oczyma - ojca.
Lawendowe z nich biją anioły
Spośród szmaragdowych traw. 
Bija fontanny zwierciadel wszechwiedzących.
Te widzace czas.

 

Nigdy bardziej nie bylem.
Nigdy nie bylem bardziej sam. 
Bo byc i kochać, to być z kimś samotny. 

 

Tłum mija sie z tłumem ulicą idąc, 
A kołtuny dymu stają sie gorsze od Auschwitz.
Gdy szczepionki zwołują kolejki wagonów
Na torach do leszego Eden, kot ciągnie mnie,
A ja ciągnę ją, zdala, zdala od piekła bez trumien. 
Zdala. Tam gdzie pradawne cmentarze
Jeszcze śpiewają o człowieczeństwie. 

Tam, gdzie stopien oficerski nie był kropką.
A otwiera każde polskie zdanie.
Tam, gdzie zasnę z nią wtulony w Polską flagę.

A wtedy gwiazdy będą mruczeć o dwóch łzach. 
A choć nas nie słychać to i my zamruczymy. 
I milcząc w sobie zasalutujemy.
Wśród cisz, we mgłach naszych serc. 

 

Dla Jagody. - Kotki. 

Autor: Dawid Rzeszutek

Edytowane 7 Maja 2021 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[corival]

@Dawid Rzeszutek  Dużo tu literówek, mnie osobiście rzuca się to w oczy. "Z dala" pisze się oddzielnie. Pozdrawiam :)

[Natuskaa]

Kiedy piszesz w taki sposób jesteś jakby bardziej przystępny, przynajmniej dla mnie. Mam wrażenie, że nie pisałeś na siłę, że wyszło to z ciebie łagodnie. Nie potrafię sobie co prawda skleić całości i niech tak zostanie, niech sobie tak miesza. Wiersz zatrzymuje.

 

Pozdrawiam :)

[GrumpyElf]

@Dawid Rzeszutek Te lawendowe anioły i imię Jagoda - bardzo mi to zagrało w wyobraźni.