Ćma

[Rafał Pigoń]

Huk.

A to pewne, że w dole

Chmarę wzniesionych lornetek

Zaślepił jaśniejszy nad słońce ogień,

Jak to też, że od drgania gruntu

Utonęło w jego blasku wszystkie

Poderwane z gałęzi naraz ptactwo.

To nieważne.

...

 

Bo my, gdzieś w górze, dotykamy

Już słońca, a tak, jakby wabieni jego

Chylącym się, załamanym

W poczerwieniałych chmurach promieniem...,

Był zachód.

...

 

Potem błękit, nieco wyżej granat,

Minęliśmy foliową torebkę.

A gdy strzałki kontrolek stały się

Wyraźnie seledynowe, patrzysz...

Noc...

Myślisz, wszyscy poszli spać.

I to nieważne.

Lecisz..., bez snu, jakby w wiecznej nocy,

Do majaczących gwiazd w dali,

Obietnicy jutrzejszego światła.

[julia2537]

 

[Rafał Pigoń]

@Dag Bardzo Ci dziękuję za komentarz. Milszy ten jest, niż choćby szeregi całe innych czytelników.

[Nefretete]

@Rafał Pigoń-Bbard Witaj!

Napisałeś wiersz, ktory zgoła, interpetuje czas człowieka; poświęcający czas trybików, zwłaszcza nocą> Jakby to ująć? 

W erze " Batmanii "  echolokujemy, i przelewamy na papier. 

Mam podobnie! , Nie patrzę, że skrzydła spalone w blasku słońca, przestaną wzywać Pegaza -:)

Tu nie ma reguł, jedynie cień roztropności pozwala, ujrzeć jakieś światło.

Piszę to, na podstawie, własnych doświadczeń.

Dlatego, ów wiersz, podoba się!

 

Pozdrowienia