Gniazdo

[jazzkółka]

 

 

noc oddycha brzęczącą ciszą  
we mnie
wymoszczone dmuchawcami 
po gorzkich mleczach
myśli jak puszek z ostów 

 

w zapachu traw falujących na gałązkach
miękkością mchu pod stopami
pośród melodii ptasiego chóru
drzewiejesz 

 

a ja
bezpiecznie wdziuplona 
w ciebie wypuszczam się 

 

liśćmi muzyką miłością
wiem

 

zanim obrosnę w bujne przyszłości 

trzymam za rękę cały 
Kochany mój 
świat

 

 

Edytowane 27 Kwietnia 2021 przez opal (wyświetl historię edycji)

[Pan Ropuch]

mała uwaga nagie stopy tu bym tych nagich się wyzbył zostawił same stopy ewentualnie pokombinował co tym stopom się już mogło przydarzyć np. : zroszone, niecierpliwe, zmarznięte, gorące itd. w zależności czy one są w lesie czy w pościeli

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

[Nata_Kruk]

Nie wiem dlaczego, myślałam, że będzie o gnieździe ptasim. Jakby nie czytać, w Twoim wierszu

jest gniazdko domowe. Czytam i zastanawiam się, czy już go tutaj nie czytałam. Słowo.. wdziuplona.. :)

mi o tym szepce. Był, czy nie był... jest zarys pewnego niespełnienia, które w obliczu własnego gniazda,

staje się terytorium, które trzeba/można pokochać...i Twoja peelka to robi... co jest budujące dla jej/ich

przyszłości.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

[corival]

@opal Jak to się stało, że przegapiłam ten wiersz... taki gniazdowy, uwity, roślinny. Gniazdo to dom, odpoczynek, wytchnienie i bezpieczeństwo. W miękkich słowach to oddajesz... Niezwykle przypadł mi do gustu Twój wiersz i styl przekazu :) Pozdrawiam :)