Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zemsta Zajączka Wielkanocnego

Dekaos Dondi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dekaos Dondi

Dekaos Dondi

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Nie wiedziałem, czy wrzucić, jako wiersz czy jednak prozę.

 

 

W krainie zajączków wielkanocnych zamieszanie wielkie.

Mają smakołyki dostarczyć dzieciom chętnie.

Stary zając logistyczny, tłumaczy tak:

 

–– Słuchajcie. Na mój znak, wyruszacie w świat,

by dzieciom prezenty w koszyczkach dać.

Jak wejdziecie gdzie trzeba, to wasza rzecz.

Utykajcie po kątach,

gdyż radość z szukania, pociechy mają mieć.

Nie musicie się trudzić dźwiganiem,

bo na wózkach pojadą, przez was pchane.

Tylko pamiętajcie o sprawie jednej.

Nie wyjadać po drodze,

bo jakieś dziecko nie dostanie, biedne.

 

Po tej odprawie, o dziwo nie marudziły wcale.

Tylko nowicjusz chudy, myśleniem się trudził.

Był cienki najbardziej, a to nie było fajnie.

Reszta zajęcy miała mięśnie tęższe,

a jego wyśmiewano, słuchami bijąc chętnie.

 

Obmyślił więc plan, by zmężnieć i wdrożyć zemstę.

Nie odstawać od reszty,

jeno uszami, też im przypieprzyć.

Co pomyślał chudzielec cwany?

Wiadomo, lecz napiszę dla zasady.

 

Pchał do celu wózek, jak stary zając nakazał,

lecz wciąż łakocie z wnętrza wyjadał.

Jeszcze nawet w ogródku przed domem,

wyżarł ostatki, łakomiec.

 

Po chwili jakby nigdy nic,

zaczął puste koszyczki, pod krzaczkami kryć.

Lecz niestety, był jeszcze grubszy

i nagle zrobiło mu się smutno,

gdyż w dziurze w płocie utknął.

  

Gdy o świtaniu do ogrodu wbiegły dzieci,

zawołały wesoło rodziców,

że w sztachetach zaklinował się kicuś.

To nie żaden kicuś, wrzasnęła matka,

to wstrętny zając chytrus, co wyjadł wam z koszyczków.

  

Tak tak, rzekła sąsiadka.

Widziałam jak kradł ten szary padalec.

Chociaż mnie rzecz jasna, nie interesuje to wcale.

 

Skoro ukradło jedzenie zajączysko świrnięte,

sam zostanie prezentem – dodał ojciec chętnie.

  

Wyciągnięto go z dziury wnet i trzaśnięto w łeb,

by ogłuszyć i więcej bólem nie dokuczyć.

 

Następnie obdarto ze skóry tłuściocha,

a każdy z apetytu językiem cmokał.

Zaś poczyniono gorące starania,

by na obiad się nadawał.

----------------------------

 

*Morał bajki*

 

Osiągnął co chciał.

Przestano się z niego śmiać.

Edytowane przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • obywatel
      Obelisk

      Przez obywatel · Opublikowano

      w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...