Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tak - jest mi z tobą cudownie

tak - jestem ci za to wdzięczny

tak wdzięczny że młynek do kawy

znów wprawiam w obrót szaleńczy

 

i nie - wcale kawy nie lubię

tylko zasnąć się boję - dlaczego?

bo kiedyś przyśnić się może

że da się mieć kogoś lepszego

Opublikowano

@Gosława Bo powinno nie być potrzeby, by takie pytania zadawać. Tak samo jak "czy mnie kochasz". Zawsze wychodzę z założenia, że ktoś kocha mnie dokładnie na tyle, na ile ja czuję się kochany.

Opublikowano

@Gosława Wyszło mi to chyba bardzo ironicznie, ale chodziło o realny strach przed myślą, że trwamy w związku, co do którego wmawiamy sobie, że jest odpowiedni i wystarczający. Strach przed tym, że nasza "druga połówka" jest tą "drugą połówką" tylko dlatego, bo usilnie chcemy ją tak widzieć. Ale fakt, jak tak teraz myślę, za dużo ironii jednak w tym wierszu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No i dziękuję bardzo, taki właśnie w swojej wymowie miał być. Niemniej odnoszę wrażenie, że forma, w jakiej zagadnienie zostało podane, może sugerować, że to ironia - i to taka gorzka i z grubej rury.

 

No i teraz gadasz z sensem! A nie jakieś "Idź, droga wolna" :P Bo czyż nie jest tak, że jak kończą się żarty, to już nikomu coś takiego przez gardło nie przechodzi? ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moim zdaniem ta wersja jest lepsza ;D

 

To dobrze. Trochę mi lepiej teraz z moim wierszem ;)

Opublikowano

@error_erros Lepsze jest wrogiem dobrego. Ale jak już wiesz nie tylko ze snów, ze może być ktoś lepszy, to idź w cholerę :) 

Ciekawy punkt widzenia peela, który sprowokowany (niebezpiecznymi) pytaniami sam, wewnętrznie, ucieka nerwowo od odpowiedzi. Podoba mi się dyskusja pod tym wierszem, głosy z życia wzięte. 

 

Opublikowano

@GrumpyElf W tym wypadku niebezpieczeństwo związane z "lepszym" polega na tym, że ono może być...lepsze :P

@blue27 Wciąż istnieją ludzie, którzy potrzebują, wiesz, króliczka do gonienia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...