-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 547
trudno gdy psuje się młodość
gdy jest się na jej pogrzebie
bo to bardzo boli
młodości nie warto opluwać
mówić że wszystko co popsute
to tylko jej wina
młodość to piękna część życia
wie co to zaćmienie
tęcza wiatr róża
nie warto się na nią obrażać
przecież to jej myśli budują
nowe horyzonty
młodość młodość młodość
to ona zachwyca rzeźbiarzy
poetów malarzy
cieszmy się nią niech ona będzie
orędziem wczoraj dziś i jutra
tak będzie najlepiej
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 110 odpowiedzi
- 2 086 wyświetleń
-
- 69 odpowiedzi
- 1 396 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 977 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 131 wyświetleń
-
- 48 odpowiedzi
- 956 wyświetleń
-
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez bazyl_prost · Opublikowano
Proza pachnie jak strych. Trzeba się wczytać w to co świeże. To co dobre zawsze jest świeże. Sens życia, czym on jest? Końcem kija czy czymś wewnętrznym. Przygoda czy przeżycie. Opisy przyrody. Przyroda dziś markotna , jak tu się rwać do życia jak roztopiony śnieg znowu zamarzł? Można coś ugotować . Smutno? może budyń? -
Przez Somalija · Opublikowano
@Arsis Zima jest w tym roku udana. Przyniosłam do domu gałązki forsycji, pięknie rozkwitły. Chcesz zobaczyć? Dziękuję za piosenkiZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Amber · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Podoba mi się pomysł na sprawozdanie, rekord wydarzeń wierszem, kibicuję:) -
Przez AgnieszkaJakiel · Opublikowano
Kiedy zamykam oczy widzę ją. Biegnie na autobus. Obiecała być na czas. Zdyszana, spocona. Uśmiecha się. Zdążyła. Autobus żółty, wysłużony, pamięta wiele podróży, wiele twarzy. Jest wdzięczna, bo już nie moknie. Siedzi w cieple, na miękkim, niebieskim fotelu, mokrym od łez, potu, szczęścia i zmęczenia. Jak księżniczka na ziarnku grochu. Trochę trzęsie i wtedy wracają wspomnienia. Zamyka oczy, zmęczone, spokojne. Wspomnienia, oczy i ona. Siedzi w bezruchu. Zerka do środka. Obdarowania przepływają w myślach jak świetliki mocy. Kiedy na nią patrzę czuję łagodność i słodki ciężar życia. Nie znam jej jeszcze za dobrze. Ale wiem, że ma wszystko. Ma siebie. Ma dokąd się spieszyć. I ma gdzie odpocząć. Taka piękna. Delikatna i pomarszczona, jak skórka pomarańczy tuż przed Wigilią. Krucha i potężna. Pachnie szczęściem. Oddaniem. Przygarnięciem. Mijają kolejne przystanki. A my siedzimy. Splecione. Bez pośpiechu. Ktoś czeka. Obecność coraz bliżej. Jakby rozsznurowała się przestrzeń Jakby czas przestał zajmować miejsce. -
Przez Charismafilos · Opublikowano
@Myszolak w tym akwenie były dokładnie 153 gatunki, a on myślał - i jak tu złowić takiego co, będzie miał statera w pyszczku? ;) bo nie była to pierwsza, którą wyciągnął :) Peel w tym czasie - dusi swoją złotą rybkę, jedyną jaką ma w akwarium, pośród dużego miasta!
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się