Krach

[Lidia Maria Concertina]

Oddalam od siebie molekuły śmierci

Wierszem?

Nic więcej już nie powiem. 

Oprócz ... strzępów szarości i dytyrambu stłoczonych sekund nad stygnącym latte. 
Przeszła przyszłość  ...
Dokładnie obok mnie.

 

Jak to dobrze, że istnieje jeszcze przyjaźń.
Szczera od Krymu aż po planetę Mars. 
Zmysłowa - obietnicą krochmalonej satyny i granicą - na której pozostawia się tylko serce: ono zostaje w starym kraju wraz z miłością, kłótniami, tonami kurzu i nieudaną Wielkanocą. 
Takie niby drobiazgi, a pozwalają zrozumieć lepiej, dlaczego kursuje tylko jeden nocny tramwaj
Dla agnostyków ... ludzkości.

 

Miejmy piękne chwile
Zrywajmy płótna z Boga
Śmiejmy się do echa - pustych uliczek w małych włoskich miasteczkach
W oddali topią się lodowce. 
I mrożą chmury
Na giełdzie handlują ... szczęściem
Popatrz w górę! 
Wszystko spada ...