Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fikcja

Konrad Koper

Przez Konrad Koper
w Warsztat dla prozy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Konrad Koper

Konrad Koper

Opublikowano
Opublikowano

Znalazłem w ogrodzie magiczną mapę.

 Było na niej wiele punktów, niektóre drgały, poruszały się, wirowały,

oraz przybierały tęczowe barwy…

 

Na pierwszej stronie mapy napisany był poemat, nacechowany emocjonalnie.

Gdy go czytałem, punkt na kartce wirował i pulsował.

 

Po chwili przypomniałem sobie moją fraszkę, powtarzałem ją w myślach.

Mój znak szybko poruszył się do przodu i stał się pomarańczowy.

 

Odszedłem dalej i zostawiłem magiczny przedmiot.

Uważam, że lepiej nie poznawać emocji.

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      ulotność

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Poet Ka Równie interesującym jest to czego poezja nie wie i nie ogarnia ,)
    • Nata_Kruk
      Gdzie rdzewieją miecze: 98. Lustro

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          Z całości wybrałam jak wyżej, ale całości plus. Nie zagłębiam się w czasokres, w którym żył Agranin, a może powinno się... Czytam Twoje myśli zawsze z dużym zainteresowaniem. Pozdrawiam.    
    • Poet Ka
      ulotność

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Leszczym dzięki 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Kwiatuszek
      Inna rzeczywistość cz.III

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      Pobocze było w miarę stabilne, ale  nie pozwolono mi nim iść. Byłoby zbyt łatwo. A przecież, gdyby było łatwo, nie nauczyłabym się niczego.    - Jak długo, do cholery, mam się jeszcze uczyć?! - klęłam sama do siebie, wywracając się w śliskiej koleinie.   - Po co mam być jakąś super wykształconą duszą? Po co, Boże? Czy nie wystarczy Ci to co umiem, co widzę, co zrozumiałam???      Ktoś pewnie odpowiadał mi gdzieś w środku, ale byłam zbyt zmęczona i rozgoryczona, żeby usłyszeć jakikolwiek szept z wewnątrz.     Jedyne czego nie dało się nie zauważyć, nawet w stanie skrajnego wyczerpania, to znaki. O, tak! O znakach sporo czytałam. Mogłoby się wydawać, że to paraduchowy temat. Że tylko nieliczni i zainteresowani mają z tym styczność. Przekonałam się na własnej skórze, że jednak nie.      Na początku, kilka lat temu, spotykałam je niemal na każdym kroku. Zaczęło się całkiem niewinnie od kilkakrotnego zobaczenia " lustrzanych" godzin. Typowe jedenastki. - Zaczyna się. - pomyślałam. Poczułam się mało komfortowo z racji tego, że kiedyś bywało już podobnie i nie zwiastowało to, bynajmniej od razu, pomarańczy na dębie.       Wcześniej miałam kilka wielkich marzeń i wydawało mi się, że przecież mogą się spełnić. Jaki problem? Postaram się, dostanę to, czego chcę. Przecież mi się należy. Owszem być może się należało, ale coś za coś. Żeby powstało nowe, najpierw musiało runąć stare. A świadomości tego akurat wtedy jeszcze nie miałam.    
    • Leszczym
      ulotność

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Poet Ka Bardzo fajny pomysł na wiersz ;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...