Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Serce me
punktem ciężkości łaskawe
do rozwagi szeptów
strzępem dobroci przywiera
 
i z pomyślunkiem 
przezornie
błyskawic bruzdy 
w perzynę marzeń obraca
 
w popiele 
klejnot łowi
fantazją rozumne
w swej dobroci rezolutne
 
namiętnością 
roztropnie
dalekowzroczną logikę kusi  
 
w swej anielskości dorzeczne
 
a gdy pławisz się w blasku
mą cnotą przemieniony
to tkliwości ciepłem
tulę
 
byś stóp nie ranił
o obłoków grafit
 
więc obmyj swój diament
gdy płatkami                                         
wielkodusznej puenty
prószę.
 
 
 
 
 
   

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@huzarc hm, wyzbyć się iluzji, szczytne. w moim zrozumieniu uniwersum —> nie istnieje racja ale nie ma tez braku racji, nie ma żadnej Drogi ale nie ma też jej braku. Kosmos mieni się mądrością paradoksów. Nic nie jest takie jakim się zdaje ale nie jest też inne. 

Opublikowano

@emwoo Wszystko jest oparte na paradoksach, ludzie chcą myśleć jednokierunkowo i gdy pewne elementy wymykają się ich modelowemu spojrzeniu, uciekają się do konfliktu, jako sposobu oznaczenia hierarchii, czyli racji podporzadkowania lub unieważnienia. Nic nie jest z zasady oczywiste.   

Opublikowano

@huzarc zgodzę się - pojęcie hierarchii jest koncepcją cywilizacji, która dopiero raczkuje w kwestiach budowania fraktalnej głębi. Kiedyś czytałam książkę niejakiego Kena Wilbera, który to wprowadził termin „holarchii” - bowiem na każdym poziomie przekraczania „niższego” rozpoznajemy, iż jednocześnie zawieramy to w sobie. „całość” narasta poprzez wykraczanie i jednoczesne zawieranie. zatem każde tzw „niższe” jest równie ważne jak to „wyższe”. i zaraz się rozmarzę, w jakimż to miejscu byśmy byli jako kolektyw gdyby tak żyć według takiego właśnie spojrzenia na byt. ach ... ;)

Opublikowano

@emwoo Gdzieś to w tradycji filozofii już się z tym spojrzeniem spotkałem, nie pomnę, gdzie, albo dyskretnie się zastanowię jeszcze, bo dawno nad tym dumałem, teraz więcej we mnie Fortynbrasa, niż Hamleta:) I nie lubię kolektywów;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...