Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Płaczące okiennice smutne drzwi

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

gdy wieje wiatr

okiennice płaczą

gdy pada deszcz

drzwi są smutne

 

bo ten stary dom

choć zapomniany

ciągle jest sobą

wciąż żywy 

 

rozmawia o byłym

które kiedyś go

odwiedzało było 

zawsze  miłe

 

lubiło niebo pełne

gwiazd świerszcza

który wesoło grał

sowy szemranie

 

kochał ranne mgły

które rankiem go

odwiedzały

uśmiechając sie 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
6
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Miałam takie skojarzenie, że my wszyscy też jestesmy takimi (starzejącymi się, a jednak wciąż zywymi) domami.., że może w przenośni pisałeś własnie o tych z nas, którzy też w opuszczeniu i samotności nadal kochają świat i życie...

 

Delikatny w wymowie i nastrojowy wiersz :) Pozdrawiam.

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - zgadzam sie z tym co napisałeś w ich tylko czar...

                                                                                                   Pozdr.

Witam -  chyba tak jest  - mają duszę to fakt..

                                                                                Pozdr. uśmiechem.

                       

Witaj -  piękny komentarz z prawdą w sercu - dziekuje i pozdr.

@Natuskaa - @Ewa Witek - @huzarc - 

@opal - @Franek K -  dziekuje wam serdecznie.

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      W niedopowiedzeniu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Ten wiersz opisuje miłość, która jest obecna i jednocześnie głęboko nieobecna. Jest coś trudniejszego do nazwania - bycie widzianym tylko z powierzchni. "Kończę się na zdrobnieniu" - to zdanie uderza jako pierwsze i zostaje najdłużej. Zdrobnienie zamiast imienia to czułość bez zobowiązania, bliskość bez prawdziwego zainteresowania tym, kim ktoś naprawdę jest. A ta tapeta na brudnych ścianach - to świetny obraz. Tak właśnie wygląda związek utrzymywany pozorami - kolorowo z zewnątrz, a odchodzi w miejscach, których nikt nie chce zobaczyć. Końcowe pytanie "Jak śmiesz kochać, nie widząc?" jest zmęczonym, bolesnym zdumieniem. Świetny tekst!
    • Berenika97
      Wielka cisza

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Marek.zak1   Rzeczywiście , dobrze. że mi przypomniałeś Marka G. Pięknie to połączyłeś. :)       
    • Rafael Marius
      Uważność

      Przez Rafael Marius · Opublikowano

      @violetta Z dzisiejszego spacerku. A ta czerwona to róża?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                             
    • Berenika97
      Poliptyk:Cztery Pory Roku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Ten wiersz to mistrzowski poliptyk, w którym wschodnia forma (zastosowałaś tu  sylabiczne haiku - aż musiałam policzyć sylaby - cudne!) staje się ramą dla tętniącej życiem polskiej natury. Najbardziej zachwyca mnie letnia część (Natsu) - lustrzana konstrukcja zwrotki genialnie imituje opisane zaraz potem odbicie łopianu i motyla w czystej wodzie. Wspaniałe jest też użycie słowa "abakany", które nadaje jesiennemu lasowi mięsistej, tekstylnej faktury.    No i tytuł - bardzo dużo mówi. Poliptyk to wieloczęściowy obraz, często ołtarzowy. Używając tego słowa , sugerujesz, że te cztery miniaturki tworzą jedną, nierozerwalną całość - cykl życia i śmierci, stały rytm natury. Natura zostaje tu podniesiona do rangi sacrum.   Jestem zachwycona Twoim tekstem! :) Pozdrawiam         
    • Marek.zak1
      Wielka cisza

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Tak właśnie pomyślałem z tymi zejściami, poza tym chciałem, żeby było, jak naprawdę było. Co do tej sceny, jest przy bandzie, ale bez niej Kasia może nie poprzestałaby na grzebaniu w sprawie, co mogłoby się źle zakończyć dla wszystkich biegaczy, jak i dla amerykańskiej farmacji.  Cieszę się, że Marc i wartości rodzinne przypadły Ci do gustu. na marginesie, w firmie Liser pracował niegdyś Marek G. i zapewne jest tam dobrze pamiętany:). Historia lubi zataczać koło, przynajmniej czasami. Pozdrowionka.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...