Przestrzeń

[duszka]

 

 

w niej rozplątują się ścieżki

skulone plecy

prostują

i podnoszę

głowę

a cisza

skrzydła rozkłada

białe

 

gdy życiem się modlę

powstaje

 

 

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się - wyraźnie przemawia...

                                                                        Udanego dnia ci życzę.

 

         

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ciesze się, Waldemarze :) Dziękuję i miłego popłudnia!

 

@huzarc @Ewa Witek @iwonaroma Dziękuję Wam! :) :) :)

[tetu]

Tytuł czytam jako ostatni wers, wtedy wiersz ładnie się domyka i możemy mówić, że wiara przenosi góry i poszerza przestrzeń. Modląc się życiem, błogosławimy to, co od niego otrzymaliśmy, a to z kolei świadczy o naszej wierze, która czyni nas silniejszymi, pomaga wyprostować skulone plecy. I tak jesteśmy w stanie rozplątać, to co poplątane, a przestrzeń, która powstaje, niosąc wiele dobra, wskazuje nam nowe światło, nowe ścieżki na których odnajdujemy nie tylko samych siebie, ale po prostu człowieka. Z przyjemnością duszko zagłębiłam się w Twój wiersz. Pozdrawiam. 

[Gość Radosław]

Podzielam spostrzeżenie i intuicyjnie wyczuwam stan, nastawienia pl. To działa. 

 

Pozdrawiam. 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Uszczęśliwiłaś mnie tym zagłębieniem się, tetu, - jest takie trafne i piekne :) I że sprawiło Ci przyjemność :) Dziękuję i serdecznie pozdrawiam!

 

 

Ciesze się Radosławie, ze działa nie tylko przez czytanie, ale też przez pobudzenie wyczuwania i intuicji - wtedy przekazuje dużo wiecej. :) Dziękuję Ci i pozdrawiam!