Dorosłość

[Wanda Garten]

Zielony ptak, ze skrzydłami z liści,

pod nieboskłonem zataczam koło,

i małym szponem zapisuję myśli

i słowa na piachu, co serce utkało. 

 

Daj mi swe pióro, krew jak atrament,

i cierniste dłonie unieś wysoko,

błękitem oznaczam głęboki firmament,

skroniami uderzam o klatkę złotą.

 

Dom mój jest tam, gdzie wracam latami,

gdzie gniazdo i miłość czekają cierpliwie,

gdzie gwiazdy mi wskażą, którymi drogami

odnaleźć mam Matkę, co przyjmie życzliwie.

Edytowane 15 Lutego 2021 przez Wanda Garten (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Wanda Garten Wando jestem szczęśliwy że za tak piękny wiersz mogę jako pierwszy dać Ci serce.

Miłego wieczoru.