Wioletta

[Gekon]

Nadchodził czas gdy chciała leżeć
Godzina taka przychodziła nagle.
Następowało to wtedy gdy zegarowi władcy czasoprzestrzeni zachciało się w nią wejrzeć.
Odkrywał wtedy niewiele bo aż bezsens istnienia .
Nudziło go to strasznie wiedział że ją też.
Chcąc więc oszczędzić jej bezsensownych myśli o bezsensie kładł ją sam
Wołał :Pora spać !
Ona nie decyduje jest niczym wobec siebie .
Bezbronna wobec zdeformowanego liczydła jej głowy Odpoczywa
Czas miewa kaprysy –chce pooglądać jej świat który nieustająco unicestwia –myśli ze już jest bez swojego ja ,zabija się.
Czas zna Morze i daje rozkaz -Ożyw ją!
Morze w tym Czasie uświadamia sobie że jest ,zbyt pojemne, zbyt rozległe .
Pustkowie ma mu posłużyć na ulokowanie w nim odrobiny siebie .
Wie że nie będzie rodzicem żadnego jeziora , żadnej rzeki ,więc nie obawia się że czyni coś przeciw naturze.
No cóż w niej znajduje pustkowie , jest spokojnie .
Uczynić wodę na pustkowiu jest nie do zrealizowania w jej haniebnym wymiarze.
Potrzeba macierzyństwa morza w duszy istot odmiennych od niego samego jest silna i smutna .
Potrzeba jego jest wyklęta .
On to przetrzyma , ma władze ,ma sprzymierzeńców .
Próbuje i przepuszcza więc przez pustkowie zakrzepłej krwi ,błękitny cudowny płyn-życie .
Ona się domyśle że to sztuczki magiczne odbywają się w niej.
Jakby wiedziała z czyjej racji ,spokorniała jeszcze bardziej.
A po chwili wykrzyczała :
Morze –ty stary alchemiku –tu pustkowie nie laboratorium .

Uznał to za zniewagę , już miał gniewem zdruzgotać lecz przebłysk nastąpił :
To tylko moja tajemnica przecież jest ,a wie o niej jedynie czas więc skąd ona ludzka mogła pomieścić ją?
(stara wędrówkowa dusza..)
Pragnę uczynić ją od nowa ,wydobyć trochę siebie aby się rozwijała .
Będę patrzył i kochał tak potężnie.
Ludzka lecz w każdej chwili może poczuć moc w sobie .
Ja nie , nie taką .

Nie wiedział czy ją podziwiał , czy pogardzał za słabość ,jaką sobie przecież wmawiała .
Rozumiem wiele z poczynań Czasu lecz spuszcze wzrok i spełnie rozkaz .
On jest moim Władcą cóż mi zostało że też mówie o niej ,
Jakim to ja jestem beznadziejnym pesymista eh , no tak nasza cecha wspólna może przez wzgląd na nią... kocham ją?
Zapłodnić muszę (swej głębi chce )
Synu – czy znajdziesz się na mych spienionych falach ?
Zamyślił się. I nie mówiła.
Atakuje.
Ona nie wie że jest sprzymierzeńcem z własnym wrogiem –atakuje dobro.
Nieświadomość zabija.
-Nic nowego nie doświadczysz u mnie ,wiem że chcesz bo masz nature –odkrywaj.
I wiem że zaspokoić cię trudno ,czy zawsze będziesz mym kochankiem ,czy może zrezygnujesz
Nie będę nigdy dobrą ziemią –więc nie stworzysz ani wyspy ani kwiatu .
Pustkowie zostanie pustkowiem .
Powiem ci coś w końcu tak długo już o mnie zabiegasz :
Na pustkowiu są dwie czarne dziury -wypadniesz ze mnie ,zamieniając się w mig w niebieską limfe.
Usuwam cię ...




Lipiec 2000