Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Źródło:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

… jestem lekki ― jak na próbie wniebowzięcia… ― sen potrójny narasta wokół…

 

 

Budzę się we śnie… Ze snu przybywam…

 

… w sen

wnikam

― nieznany…

 

 

Wiatr przetacza się po drzewach ―

za otwartym szeroko oknem…

 

… szeleszczą i klaszczą liście kasztanu…

 

 

Oślepia mnie ― słoneczny migot ― niczym stroboskopowa lampa…

 

 

… i staję się ―

albatrosem…

 

Mewą…

 

… wyrwaną

z zeszytu

― szybującą kartką…

 

 

Coś się przestawia w mojej głowie…

 

… suchy trzask… ― błysk elektrycznego spięcia…

 

 

… donikąd idę ― wcale ―

nie dotykając ziemi…

 

Wszystko się

kołysze ―

od nagłego

― przeskoku czasu…

 

 

Zamknięte drzwi… Zatarty numer…

 

… mosiężna klamka

z nalotem patyny…

 

 

Zaglądam ostrożnie do wnętrza…

 

 

… pajęczyny na suficie i ścianach…

 

Brunatne

plamy

― zacieków…

 

Zatęchła woń starej ―

magazynowej hali

― drażni moje nozdrza…

 

 

… jakieś popiersia kryją się w półmroku…

 

… ustawione

równo ―

jakby

― na wystawie…

 

 

W wątłej smudze szarego światła ― wirują lśniące drobinki kurzu…

 

 

… idę wolno ― po trzeszczących deskach ― czując obecność ducha samotności…

 

 

Wstrząsa

swym

― drżeniem…

 

… dotyka lodowatą dłonią…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2017-09-23)

 

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zadzwoniła a kiedy  otworzyłem drzwi     bez korekty  przed lustrem   tak jak stała   prosto z klatki  weszła do pokoju   za nic mając  savoir – vivre                        
    • intrygujący wiersz z dozą goryczy i tęsknoty za tym co kiedyś było  ważne...pozdrawiam z podobaniem*)
    • Bardzo trafna obserwacja ludzkich postaw z nutką ironii i refleksji...pozdrawiam serdecznie*)
    • pięknie i magicznie, niemalże czuć zapach jodeł i chłód górskiego powietrza...pozdrawiam słonecznie*)
    • Od dawna nic nie czytam – przeczytałem wiele i nic nie zmieniło się, przynajmniej na lepsze. Opuściły mnie greckie muzy. Grupami. Pies o imieniu Vena – każdy mówi, jak pięknie - a to jedynie droga w górę i w dół, zawsze ta sama, plusk plusk, do serca - i pies kręci się koło drzwi, stara wylniała suka chce spaceru. Nie mam już dla niej serca i zachwytu, który leży gdzieś – w środku ludzkich jąder, w skomplikowanym układzie nagrody – odłogiem, porasta mchem i turzycą, nikt nie odważy się wejść na to trzęsawisko. Potrzeba odwagi – wspomniałem ci o tym wiele razy. Nie mam też żalu – było, minęło, nie wierzę w znów będzie, wytarte w łachmany ekspedientki w sklepie, kiedy pytam – tylko z rozkoszy odmowy – o stare wkłady do papierosa. Jak ona pięknie przeczy – jak ty. Potrząsa przy tym grzywką. No…, cała ty. Tak - jej odmowa sprawia mi przyjemność. Było, minęło, sprzedało się – jak my. Obojgu jest wyjątkowo dobrze. Pauza.   (można iść zrobić kawę, podłączyć papieros do sieci elektrycznych ven, potargać psa za łeb – no już, no już, siad!).   Kiedyś wrócę,   dopiszę dwa zdania, które niczego nie zmienią. O obrazie – zawsze warto wspomnieć o malarzach, poetach, reżyserach, pisarzach – Italo Calvino, który zanieczyścił język dzieci, to bunt wobec matki, bunt wobec życia, utracone łacińskie nazwy w ogrodzie, życie karleje i stajemy się dalsi – jakby wczoraj znalazłem fotografię w jednej z zapomnianych książek – roześmiana, śmiesznie wychylona, cała ty - i nie pamiętam, gdzie ją odłożyłem, na jak długo, skoro od dawna nic nie czytam. Niczego sobie.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...