okiem obserwatora (maskowanie)

[tetu]

modyfikuję czas. kwasem hialuronowym
wypełniam pęknięcia. woda w ustach
wiąże język, za wolno myślę,

 

coraz mniej mówię. jestem 
ciałem szklistym swojego ciała, 
okiem wpatrzonym w przestrzeń —
rozstępuje się w nieskończoność.

 

jeszcze trochę i nie poznam 
zwisających chmur;
chodzą słuchy, że wiotczeją.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

...albo może bardziej "czas modyfikuje nas".. ? Wbrew naszym wysiłkom odwrócenia ról. To "rozstępowanie się w nieskończoność" jest na to dowodem :) Bardzo ciekawie ujęłas ten aspekt naszego istnienia, a może raczej jego przmijania (i modyfikowania).

Pozdrawiam :)

 

Edytowane 31 Stycznia 2021 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@tetu Nie opóźnisz czasu Tetu, ale spróbuj wyrzucić wszystkie kalendarze i zegary... no może i lustra.

 

Wszystkiego dobrego w niedzielne południe.

[beta_b]

Bardzo dobre, Tetu.

Dla siebie czytam: swego ciała. Reszta bez zastrzeżeń. Co prawda nie znam tego stanu, ale tak on może wyglądać. Nie oszczędzam ostatnio życia, bo otarłam się o krawędź, ale nadal nie wiem, po co je dawkować. Ściskam, bb

[tetu]

Bardzo dziękuję za serducha, czytanie i komentarze:) Serdeczności.