U wrót Babilonu

[aMZ]

U wrót Babilonu

 

Dniem się rozzłaca nocy czerń

Srebrną falą płonie ranek

Słońce czerwienią kusi sen

W gwiaździstej śpi altanie

 

Już zapomniałem jak słodycz ust

Korale w rudym szale twoich włosów

Gdy delikatnie język wąż pełznie

Czy wiesz, że Dariusz miał 365 nałożnic po jednej na każdy dzień roku?

Smutny Don Huanie nowej Epoki.

( Zginął przebity włócznią, z wiernym do końca psem na swoich kolanach )

 

Bladością znika płochy sen

Za Styksu złe czeluście

W różanym winie wykąp się

Zaśnij z obolem w ustach

 

Pamiętam słodycz twoich ust i czerwień twych korali

I nie zapomnę jak kolumn nóg kutych w słoniowej stali

Biblijny pieśniarz o tobie wszak wyrył wiersz nad wierszami

A ja, cóż nędzny brak - Herakles w wielkiej stajni

 

Charon swą łódkę sprzedał już

Ma dosyć tej roboty

Żyj zamiast ciągle śnić

Snem głupim, snem idioty

 

I przestań pisać proszę cię

Już nie pisz więcej wierszy

Lepiej ukradnij albo coś kup

W tym chyba jesteś lepszy

[Ewa Katarzyna]

@aMZ wiersz z potencjałem. Niestety pod koniec gubi się cała powaga. Ale dar jest i warto pracować konsekwentnie, by go "wyszklić". Przede wszystkim poszłabym właśnie w kierunku pieśni, ale mniej patetycznie i bez odskakiwania w ironię. Wiersz musi być stabilny, a na końcu po prostu być klamrą dla całości. Tutaj tego brakuje. Ale jak powiedziałam - możliwości są.