Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ucisk w splocie 

Lahaj
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lahaj

Lahaj

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

mnie już dawno nie ma

zostałem zastąpiony w trybie awaryjnym 

nowy soft wykrzaczył się

w trakcie loudowania nowej osobowości 

przy próbie odzyskania systemowych rdzeni

wyszedł na jaw mój analogowy anarchizm

zupełnie nieprzystający

do nowej apgrejdowanej rzeczywistości 

 

 

jeszcze słowo ostatecznego brakarza 

oddziela mnie od cyfrowego niebytu

poczucie braku sensu wzmaga się 

mógłbym poszukać substytuowania

źródeł dobrostanu

w możliwościach recyklingu 

czyż nie jest tak że najwznioślejsze

utwory muzyczne to wciąż te same 

osiem dźwięków i pięć nut?

a cały kod to tylko

szereg z zer i jedynek?


a jednak 

pierwsze życie jest jak matryca

ułożona mistrzowską ręką

niewidomego zecera 

 

stoimy w progu upatrzonych drzwi

nawet nie dostrzegamy ze są inne drzwi do innych światów 

jestem wystarczająco wyeksploatowany by rozumieć

niedoniosłość swojej roli 

odegranej ledwie dostrzeżonej 

szybko zapomnianej

przebodzcowane receptory

nie kopiują wiernie otoczenia 

przegrzane przewody nerwowe 

wypalone neurostyki 

nie transmitują wrażeń 

sensorycznych do procesorów 

im bardziej nie działam 

tym bardziej w prawdzie widzę 

narzędzie przemocy 

tym bardziej się rozczłonkowuję

rozłączam 

uciska mnie kompaktowa wizja materii

oraz nieuchronność implikacji

wyzierająca z gugeltrendów 

 

 

bo cóż jest prawdą?

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
2
  • Lahaj zablokował(a) i odblokował(a) ten utwór

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      Prawda

      Przez Radosław · Opublikowano

      zadzwoniła a kiedy  otworzyłem drzwi     bez korekty  przed lustrem   tak jak stała   prosto z klatki  weszła do pokoju   za nic mając  savoir – vivre                        
    • karenka
      Wiwalda

      Przez karenka · Opublikowano

      intrygujący wiersz z dozą goryczy i tęsknoty za tym co kiedyś było  ważne...pozdrawiam z podobaniem*)
    • karenka
      Przecież nie istnieją

      Przez karenka · Opublikowano

      Bardzo trafna obserwacja ludzkich postaw z nutką ironii i refleksji...pozdrawiam serdecznie*)
    • karenka
      Turbacz

      Przez karenka · Opublikowano

      pięknie i magicznie, niemalże czuć zapach jodeł i chłód górskiego powietrza...pozdrawiam słonecznie*)
    • Tyrs
      Wiwalda

      Przez Tyrs · Opublikowano

      Od dawna nic nie czytam – przeczytałem wiele i nic nie zmieniło się, przynajmniej na lepsze. Opuściły mnie greckie muzy. Grupami. Pies o imieniu Vena – każdy mówi, jak pięknie - a to jedynie droga w górę i w dół, zawsze ta sama, plusk plusk, do serca - i pies kręci się koło drzwi, stara wylniała suka chce spaceru. Nie mam już dla niej serca i zachwytu, który leży gdzieś – w środku ludzkich jąder, w skomplikowanym układzie nagrody – odłogiem, porasta mchem i turzycą, nikt nie odważy się wejść na to trzęsawisko. Potrzeba odwagi – wspomniałem ci o tym wiele razy. Nie mam też żalu – było, minęło, nie wierzę w znów będzie, wytarte w łachmany ekspedientki w sklepie, kiedy pytam – tylko z rozkoszy odmowy – o stare wkłady do papierosa. Jak ona pięknie przeczy – jak ty. Potrząsa przy tym grzywką. No…, cała ty. Tak - jej odmowa sprawia mi przyjemność. Było, minęło, sprzedało się – jak my. Obojgu jest wyjątkowo dobrze. Pauza.   (można iść zrobić kawę, podłączyć papieros do sieci elektrycznych ven, potargać psa za łeb – no już, no już, siad!).   Kiedyś wrócę,   dopiszę dwa zdania, które niczego nie zmienią. O obrazie – zawsze warto wspomnieć o malarzach, poetach, reżyserach, pisarzach – Italo Calvino, który zanieczyścił język dzieci, to bunt wobec matki, bunt wobec życia, utracone łacińskie nazwy w ogrodzie, życie karleje i stajemy się dalsi – jakby wczoraj znalazłem fotografię w jednej z zapomnianych książek – roześmiana, śmiesznie wychylona, cała ty - i nie pamiętam, gdzie ją odłożyłem, na jak długo, skoro od dawna nic nie czytam. Niczego sobie.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...