ucisk w splocie

[Lahaj]

 

mnie już dawno nie ma

zostałem zastąpiony w trybie awaryjnym 

nowy soft wykrzaczył się

w trakcie loudowania nowej osobowości 

przy próbie odzyskania systemowych rdzeni

wyszedł na jaw mój analogowy anarchizm

zupełnie nieprzystający

do nowej apgrejdowanej rzeczywistości 

 

 

jeszcze słowo ostatecznego brakarza 

oddziela mnie od cyfrowego niebytu

poczucie braku sensu wzmaga się 

mógłbym poszukać substytuowania

źródeł dobrostanu

w możliwościach recyklingu 

czyż nie jest tak że najwznioślejsze

utwory muzyczne to wciąż te same 

osiem dźwięków i pięć nut?

a cały kod to tylko

szereg z zer i jedynek?

a jednak 

pierwsze życie jest jak matryca

ułożona mistrzowską ręką

niewidomego zecera 

 

stoimy w progu upatrzonych drzwi

nawet nie dostrzegamy ze są inne drzwi do innych światów 

jestem wystarczająco wyeksploatowany by rozumieć

niedoniosłość swojej roli 

odegranej ledwie dostrzeżonej 

szybko zapomnianej

przebodzcowane receptory

nie kopiują wiernie otoczenia 

przegrzane przewody nerwowe 

wypalone neurostyki 

nie transmitują wrażeń 

sensorycznych do procesorów 

im bardziej nie działam 

tym bardziej w prawdzie widzę 

narzędzie przemocy 

tym bardziej się rozczłonkowuję

rozłączam 

uciska mnie kompaktowa wizja materii

oraz nieuchronność implikacji

wyzierająca z gugeltrendów 

 

 

bo cóż jest prawdą?

Edytowane 11 Stycznia 2021 przez Lahaj (wyświetl historię edycji)

[Wątpiciel]

Początkowo drażniła mnie wielość zapożyczeń, ale po przeczytaniu całości wyszło bardzo udane połączenie współczesności z odwiecznym poszukiwaniem prawdy. Pozdrawiam :)

[Lahaj]

@Wątpiciel dziękuję serdecznie za odwiedziny pozdrawiam