Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zanim mi odwaliło
Zanim mi odwaliło byłam normalnym człowiekiem
kiedy lat mi trochę ubyło
cieszyłam się nawet powietrzem
nie dopuszczałam do nadwagi
gdyż biust mam całe życie duży taki
myślałam mnie to nie dotyczy
zawsze będę zdrowa
teraz ja pod koc się chowam
czasami mam wrażenie że jestem wrakiem człowieka
lecz są dni kiedy czuję się jak kolorowy ptak
co spełnia po prostu swoje marzenia
moja choroba czyli schizofrenia
sprawia czasami zawód mojego serca
ciężko mi o pracę taką dobrą na zasiłku gnije
jak róży kwiat podlewam kwiaty na parapecie
wy wiecie że jestem może choć trochę w miarę 
dobrym dzieckiem
bo my to jak duże dzieci
co jak coś zrobią oczekują pochwały
wcześniej nie wychodziło dziś o matko udało się nie do wiary
nie wierzę w siebie totalnie
a swojego charakteru nie znoszę nie ustannie
mimo że mam tutaj was mam wrażenie że przeciwko mnie cały świat
oczami mojej choroby piszę o to ten wiersz
jak to jest schizofrenię mieć
 

Opublikowano

@Kot Tak szczerze to wstawiłam do warsztatu gdzie utwór jeszcze nie gotowy gdyż w gotowych bym musiała czekać aż minie 24 godz bo dałam jeden wiersz, ale jak byś coś poprawił w tym wierszu to chętnie skorzystam z porad by go ulepszyć pozdrawiam :)

Opublikowano

@joanna53 Uwierz mi staram się, chodzę do ośrodka dziennego na zajęcia i korzystam z systematycznej terapii robię nawet opiekuna medycznego zaocznie egzamin onlaine zdany cztery 3 cztery 4 świadectwo już mam zapewnione teraz, egzamin państwowy 12 stycznia a co do ludzi co się otworzę to ktoś wbija nóż i tak wkoło, co zaufam to się sparzę lub zawiodę i ja też czasem ale się nie poddaję walczę o lepszą wersję siebie każdego dnia pozdrawiam serdecznie :)

Opublikowano

Tekst nie jest rytmiczny, ale jest niesamowicie terapeutyczny. Pisz i dziel się tym. Wiem jak to jest kiedy ludzie zawodzą. Wspieram :)

Tekst nie jest rytmiczny, ale jest niesamowicie terapeutyczny. Pisz i dziel się tym. Wiem jak to jest kiedy ludzie zawodzą. Wspieram :)

Opublikowano

@Iwa-Iwa Gratulacje Iwa za siłę i odwagę przede wszystkim. Niedawno skończyłam czytać książkę Susan Doherty - The Ghost Garden. Są tam historie ludzi chorych na schizofrenię. Nie wiem, czy jest dostępna po polsku, ale polecam każdemu, kto interesuje się tematami higieny psychicznej.

Pozdrawiam Cię serdecznie Iwa. 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...