Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jak Kuba Bogu

Henryk_Jakowiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
Opublikowano

Żona męża wali w rogi

a ten wyraz miny srogi

przybrał, ale jej wybacza

i się godzi za rogacza

 

być w tym stadle, lecz do czasu

bo gdy łanie wyszły z lasu

by po polach skubać trawę

rogacz niezłą ma zabawę.

 

On obraca wszystkie łanie

w polu, w lesie, na polanie

i jest mu zbyteczna żona

a ta płacze zrozpaczona

 

gdyż mąż wpisał na swym blogu

to jest tak - jak Kuba bogu

tak i Kubie Bóg odpłaca

czyli, że wart Pac pałaca.

 

1
Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Weźmy na przykład takie ziemniaczki

zostały z wczoraj, dziś odsmażane

smak mają lepszy i są chrupiące

a gdy są jeszcze ładnie podane

 

zjem je ze smakiem i o dokładkę

jeszcze upomnę się, choć nieśmiało

i powiem szczerze z ręką na sercu

że bardzo, bardzo mi smakowało.

 

Chociaż ten temat jest bardzo stary

lecz w innej formie jest zapodany

z pewnością chyba przez parę osób

z zaciekawieniem będzie czytany

 

czerwień rozpala nie tylko zmysły

jest też miłości odzwierciedleniem

pomiędzy nimi w wolnej przestrzeni

może być także i utrapieniem.

 

Pozdrawiam

HJ

 

1
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Ja bym to widział jeszcze inaczej.

 

Jak Kuba Bogu ducha winien,

to lama Krysia diabłu ogarek 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ktoś by może się nie przyznał

kluczył albo manewrował

lecz ja nie wiem, w jaki sposób

te dwa wersy bym zrymował

 

sprawa druga to rytmika

też by była zaburzona

niech, więc lepiej pozostanie,

że mąż wierny tak jak żona

 

a że jego i ją można

jednakową mierzyć miarą

to być może kolor czcionki

można zmienić by na szarą

 

albo jakiś rozstrzelony

krój tej czcionce było nadać

bo jak oni rozpasani...

ja zamilknę, szkoda gadać.

 

pozdrawiam

HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Sylwester_Lasota
      Pustostan

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • Kamil Olszówka
      Księżyc i krople rosy

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Achilles_Rasti
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
    • Kamil Olszówka
      Trzy wiersze przeciwko aborcji napisane w jeden wieczór

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      @Łukasz Wiesław Jasiński Jestem zagorzałym przeciwnikiem aborcji i jestem z tego bardzo dumny!!!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...