Niemoc

[Daniel Głowacki]

Niemoc

Za oknem wiatr się tłucze w mroku
I ciemność w powiewach kołysze
Wpatruję się we wspomnień pochód
Gdy leżę w nocną zasluchany ciszę

Cóż z tego że słońce pobudkę zagra
By blaskiem swoim świat odurzyć
Gdy łza pojedyńcza błyska jak gwiazda
Nie każdy uśmiech da się powtórzyć

Postaci czarno białych pochód
Tych co odeszli choć nie byli winni
Wciąż przed oczami miesza się w mroku
Z tymi co zostali chociaż nie powinni

I puste ku mnie wyciągają ręce
Gdy tak samotny leżę pośród nocy
I oczy w niemej błyszczą im udręce
A ja wciąż duszę w swojej się niemocy
D.G.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Znam ten stan... Ja wtedy wierzę w "wyższą moc" i jej ich i siebie powierzam... Ta ufność uspokaja i powoduje napływ sił. Bardzo prawdziwie i odważnie odsłaniasz tę trudną stronę naszego bytu. Serdecznie pozdrawiam!

[Daniel Głowacki]

@duszka dziękuję serdecznie i wzajemnie pozdrawiam