niebo do samej ziemi

[MIROSŁAW C.]

bądź jak drzewo

i pozwól 

martwym liściom opadać

 

nie mam zaufania

do swojej pamięci

kiedy na wargach

czuję smak

wczorajszej daty

 

ze ścian

spadają kalendarze

a na progu domu

osesek płacze

 

wiatr szepcze

 

nie patrz 

na niego w bezruchu

jak przysłowiowe

cielę

 

otwórz drzwi

do krainy gryfów

strzegących złota

 

legendy

kruszą kamienie

kawałek po kawałku

 

w nagłych tikach

światło

wkrada się do oczu

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

W momencie, gdy "niebo dosięgnie samej ziemi", dochodzi do przełomu:

 

ze ścian

spadają kalendarze

a na progu domu

osesek płacze

 

...do oderwania od uzależnień przeszłości i otwarcia się teraźniejszości na przyszłość.., jeszcze tajemniczą, ale już obiecującą i przyciagającą...

 

To moja interpretacja twojego wiersza, choć i w nim czuję tajemnicę, i zdaję sobie sprawę, że mogło nie udać mi się jej dotknąć. Ale wiersz działa na mnie, jest do głębi poruszający. Pozdrawiam :)

[iwonaroma]

Jeden z lepszych Twoich wierszy.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - myślę ze to udany wiersz -  takie mam odczucie.

                                                                                                   Pozd.

[MIROSŁAW C.]

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję za wszystkie ślady zainteresowania i refleksje, bez mała zbieżne z intencją napisania tego tekstu:)) Pozdrawiam.