Chwytam się miłości...

[Dźwięki Strun]

Chwytam się miłości jak polny mak słońca,

Chwytam się miłości jak początek końca,

Wierzę bardzo mocno, jak babcia w horoskopy

Że na złym betonie nie postawię stopy.

 

Chwytam się miłości jak człowiek pragnienia,

Chwytam się miłości jak liryk natchnienia,

Zabobon urasta do rangi wyroczni,

w nietrzeźwym umyśle, pragnącym odskoczni.

 

Chwytamy się miłości całkowicie nadzy,

Chwytamy się miłości, jak polityk władzy,

bezkres i utopia, kwadratura koła

we właściwym miejscu posadzić nie zdoła.

 

Chwytam się miłości jak wojownik bitwy,

Chwytam się miłości jak tonący brzytwy,

To fatum dla tłumu, który trwa w obłędzie,

Ja nie jestem tłumem, mam życie na względzie.

 

[Stary_Kredens]

powiem szczerze , że trudno mi się odnieść do tego wiersza jednoznacznie bo jest dziwny, zagadkowy. Najpierw dwa pierwsze wersy w  każdej zwrotce to mniej lub więcej udane porównania jak to poeta chwyta lub my  chwytamy się miłości , tak aby było jednocześnie do rymu i to dokładnego , ale dwa potem w każdej zwrotce to jakby odnośniki do teraźniejszej sytuacji trochę zakamuflowane niejednoznaczne  i trudno mi ostatecznie dociec o co tu biega, może o to że wszyscy chcemy jedynie miłości a tu proszę zabobon tłum  w obłędzie kwadratura koła etc? może tak to trzeba odczytać poza tym wierzę bardzo mocno jak babcia w  horoskopy -  dobre i widać prawie wszystkie wiekowe babcie tak mają

kredens pozdrawia

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - wydaje mi się że można było się kilku powtórzeń pozbyć.

No ale to twój wiersz- 

                                       Pozd.