Mag

[Daniel Głowacki]

Mag

Ponura kamienna wieża
Zatęchłą otoczona fosą
Gdzie stary człowiek mieszka
Mag obeznany z mocą

Palce artretyzmem powykręcane
Zmierzwiona dluga siwa broda
Oczy kataraktą zamglone
A twarz mocno pobrużdżona

Studiuje zmurszałe księgi
Krzty nie ma w nim radości
Gdy mroczny wzejdzie księżyc
Chce sekret znać nieśmiertelności

Piórem ze skrzydeł anielskich
Kaligrafuje bardzo wolno
Run czarnych długie szeregi
Ciemną przepełnionych mocą

Przyzwany rzuca demon
Słów kilka jak ochłapy
I gromko znów się śmiejąc
Umyka w swe zaświaty

Na zewnątrz wicher hula
A czas w klepsydrze staje
Wspomnienia kurz pokrywa
Z podróży zapomnianych

Na ścianie portret wisi
Piękności o jasnych włosach
Zły los mu ją odebrał
Pakt z mroczną zawarł mocą

Gdy w kotle wrze już wywar
Podsyca wciąż mocniej ogień
A w duszy krzyczy krzywda
Choć wszystko zamknął w sobie

Dym z zapomnianej fajki
Spiralą się wolno unosi
Ostanie ciembe runy kreśli
Zna sekret już nieśmiertelności

Głośne do drzwi słychać pukanie
W zdziwieniu otwiera oczy
Na dziś nic nie zamawiał
I nie przyjmuje gości

Powoli otwiera wrota
W pokorze pochyla głowę
Przed ostrzem ogromnej kosy
Tego magią nie przemoże

Błysk w wypolerowanym ostrzu
Na czarnym osadzonym trzonku
Łapie przerażenie w oczach
Ostatni lśni promień słońca

Opada starcze puste ciało
Lecz dusza się młoda unosi
By w locie swym ku gwiazdom
Zaznać nieśmiertelności
D.G.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wjola]

ciekawa opowieść :) 

[Daniel Głowacki]

@wjola dziękuję serdecznie