BŁAZEN

[szept wiatru]

Był raz sobie błazen, który na cesarskim dworze

Rozbawiał gości, ale w zamian za uznanie

Zawsze zapominali, aby mu zapłacić,

Chodził w połatanym, wytartym ubraniu.

 

Przetrwał już wiele pośród nawałnic zazdrości,

Ciągle bawiąc ludzi, za miskę rozczarowania,

Odzienie miało więcej łat z upływem wielu lat,

Aż skupił na sobie niechętnych knowania.

 

„Gorzki jest chleb błazna, bo nie masz znikąd szacunku”,

Notował w swych Dziennikach Josef, tak się bowiem pisał,

Za chudą pensję trefnisia musiał przezyć miesiąc,

Ale jakże często prześwitywało dno w misie...

 

Kiedyś więc nie przyszedł, jak zwykle, na salony,

Wysłano zatem strażników, aby go przywiedli,

I odkryli go w jego komnacie, martwego,

Leżał na łóżku w szarawej, brudnej pościeli.

                           

                                                            Warszawa, 27 listopada 2020

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 10 Lutego 2021 przez szept wiatru (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@szept wiatru

Błazen, błaznowi nierówny,
chyba że któryś obłudnik.

 

Miłego wieczoru.

[Leszczym]

Ciekawy wiersz. Jakże prawdziwy. Oj podoba mi się, podoba. Skojarzenie ze Stańczykiem również właściwe:)

[szept wiatru]

@Leszczym Serio? Ja nie miałem na myśli konkretnie Stańczyka, tylko jakiegoś błazna na cesarskim, konkretnie habsburskim, dworze. Ale sądzę, że los błazna, czy to Jagiellonów czy Habsburgów jest podobny...

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@[email protected] Dobre, szczerze powiedziawszy, nie znałem tego.