Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Szatańskie Tango

Szpieg Kontra Szpieg
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Szpieg Kontra Szpieg

Szpieg Kontra Szpieg

Opublikowano
Opublikowano

1977
Anno domini, domini anno
Los mi zgotował to szatańskie tango

Was na ziemi nie było, gdy on leciał z nieba,
Siódme piętro... lina pęka
o asfalt, szkielet się kruszy,
Wybucha materia,
Tłucze się zwierciadło duszy,

 

Nastaje
Siedem lat nieszczęścia,
Siedem lat duchowych ciemności, 
Żałosny lament się ze mnie wylewa, 
Szóstka dzieci, siódme w drodze
Każdemu imię nadał on, jak ja to teraz pogodzę?

 

Gdy tak leżałam na ziemi, w stuporze okrutnym,
Poczułam to widmo, to spojrzenie w lustrze 
Nie mogąc się odwrócić, zaczęłam się modlić

Wtedy słyszę jej głos, młoda kobieta to była,
Mówi do mnie wyraźnie -” ja straciłam syna”,
“Wiem jak to jest, ból niepojęty, gdy wbijali mu gwoździe, 
W pożółkłe nadgarstki, tamten też patrzył, groźnie
Przewalczysz go, choć to cień najciemniejszy

 

Gdy mówiła tak, swoje działo podźwignę,
Nieziemskie siły, jakby prowadzą mnie w malignie,
I ujrzałam z góry swoją twarz

Wymknąć się z ciała, przez szczeliny w ludzkiej powłoce,
Pod sufit się unieść, ujrzeć ciało na podłodze
No jak?
Jak to zrozumieć, jak to opisać, objąć rozumem?
 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      zakrzywienie

      Przez Migrena · Opublikowano

      spotkali się nie w miejscu, lecz w szczelinie pomiędzy myślami, gdzie cisza jeszcze pamięta imiona, a sens nie zdążył przybrać formy. ona była praświatłem, które więzi własny blask, luminacją tak gęstą, że aż czarną, istniejącą w samym rdzeniu nicości, zanim czas ośmielił się wybić pierwszą sekundę, nie świeciła - raczej wiedziała, że jest jasna, jak gwiazda istniejąca jeszcze zanim powstało niebo. on był antymaterią spojrzenia, cieniem, który nie zasłania, lecz jest otchłanią zaproszoną do środka tą która pozwala widzieć głębiej. niż wzrok, niż pamięć, niż strach. nie mieli rąk, więc dotyk wydarzał się między słowami, które urywały się zostawiając znaczenie po drugiej stronie. nie mieli ust, więc cisza mówiła za nich, oddychając pytaniem, które znało oba  imiona i nie potrzebowało odpowiedzi. ich istnienie było skandalem dla materii tak eteryczni, że grawitacja wyła z bezsilności, krusząc martwe przedmioty, i puste gesty, które w swej ordynarnej ciężkości mogły im tylko zazdrościć niebytu, w których świat zawsze coś obiecuje, a nigdy nie dotrzymuje. byli miejscem, w którym wszechświat na chwilę zapomniał własnych praw i musiał je wymyślić od nowa, w którym rzeczywistość zacięła się na chwilę, i nagle zrozumiała, że nie wszystko da się wydarzyć bez konsekwencji. gdy byli blisko, świat tracił ostrość, a rzeczy wstydziły się, że są tylko rzeczami, że mają ciężar, funkcję i koniec. ona widziała w nim przyszłość, która nie chce się wydarzyć, bo zna cenę. on widział w niej przeszłość, która wciąż jest prawdziwa i dlatego niebezpieczna. nie pragnęli siebie. pragnienie byłoby zbyt głośne, byłoby aktem przemocy w tej katedrze milczenia, którą budowali z powstrzymania, z odwagi niewzięcia. rozpoznawali się raczej jak dwa ciała niebieskie, które nigdy nie wejdą na tę samą orbitę, a jednak wiedzą, że ich istnienie zakrzywia tę samą przestrzeń. byli jak dwa zakazy fizyki skierowane naprzeciw siebie - tak blisko, że rzeczywistość zaczynała się jąkać, a powietrze między nimi świeciło jak martwa gwiazda: energii było dość, ciała - nigdy. ich bliskość była architektoniczną herezją, sklepieniem przerzuconym nad otchłanią, wykutym z hartowanego milczenia i lodu,  po którym nawet bóg nie odważyłby się  postawić stopy w obawie przed upadkiem w prawdę byli jak dwie planety, które zrozumiały, że ocalą siebie tylko wtedy, gdy pozostaną w idealnej odległości - dość blisko, by się przyciągać, i dość daleko, by nie zamienić się w popiół. gdy odchodzili, nic nie zostało. i właśnie to było dowodem. bo ta miłość nie zostawia śladów, ciepła ani popiołu - zostawia Możliwość - monstrum o tysiącu twarzy, masę krytyczną, która nigdy nie eksploduje, lecz pożera od środka każdą nową miłość, więżąc ją w horyzoncie zdarzeń, z którego nie ma powrotu do światła. a możliwość jest najbardziej okrutną formą istnienia: masywną jak gwiazda, która nigdy nie zapłonie, i wystarczająco ciężką, by do końca zakrzywiać każdą kolejną miłość.              
    • Alicja_Wysocka
      nie "najlepszy sposób"

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz Jacku, coś mi się jeszcze przypomniało. Na wakacjach czy urlopie, bywałam też na wsi. I było jak w piosence "A tymczasem leżę pod gruszą, na dowolnie wybranym boku i mam to, co w życiu najświętsze - święty spokój"   A kogut szukał dla kurek dla różnych dobrych rzeczy i jak znalazł, wołał: - Co to, to, to, to ,to... - a one leciały jedna za drugą. Sam nie jadł, zostawiał dla nich.  A w kurniku, jak kura miała znieść jako, jakby mówiła tak: - NIeee pójdę do koguta, nieee pójdę, nieee pójdę...  - a jak zniosła jako, wołała; - Jeszcze raz, jeszcze raz, jeszcze raz! Tych odgłosów nie da się zapisać, ale kto widział to towarzystwo, wie o czym piszę,  a opowiedziała mi o tym babcia, naśladując odgłosy .  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dobrej nocy :)
    • Wędrowiec.1984
      Rekalibracja

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Wiechu J. K. Dziękuję.
    • A.Between
      Nić ciszy

      Przez A.Between · Opublikowano

      @Mitylene dziękuję 
    • Gosława
      poniewieracz

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Charismafilos ja też bardzo

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...