Nauki chodzenia

[P.F.]

Czasem zlękniony od twojej strony,

nie mogę mówić o tem do żony.

Stawia się trzeba na równi z Nilem.

Tu coś wyczuwam, tu się uchylę.

 

Napełniasz mocą dusze kulawą

trochę zabawą, a trochę strawą.

Napełniasz szczerze, zaufam ci

byleś wiedziała, co trzeba mi.

 

Jedna to sądzi, że tylko mięsa,

inna, że głosem jest słynna Mensa.

 

Żadna natomiast, jakem ja zdrowy

nie znajdzie siły zrzucać okowy,

które, co tylko, każda już ma -

każda się boi, jak tra-la-la.

 

Co na to radzę? Znam ze sto tat…

Bronią, tak, bronią. Potknięcia strach.

 

Kto będzie winny?

Kto wynagrodzi?

Kto mnie podniesie?

Potknięcie szkodzi!

 

Ciężka to sprawa, krok musi być.

To twój instrument, nie bać się iść.

 

Nie bać, pozwolić kolano stłuc.

Tak czasem bywa. Pozwalać – móc.

 

Chociaż legendy powstają straszne, zamknięte trwale straszliwym hasłem.

 

Hasłem równości poczucia siła.

Nie będziesz lękiem tu się dusiła.

Nie widać sensu, brudy zamieciesz -

nauczysz tkania, razem zapleciesz.

 

Potem zrozumiesz, że dużo umiesz.

Będziesz potrafić tak głośno się śmiać...

Bez spoglądania na ważne oczy; ubrać, co zechcesz i życie toczyć.

[P.F.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To fajne, że dzięki uśmiechnąłem się. Dzięki.

[P.F.]

Tat - chodzi o ojców

Edytowane 24 Listopada 2020 przez P.F. (wyświetl historię edycji)