Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

nie sposób znaleźć uzasadnienie

dla tych wszystkich

straconych eonów 
gdy nie trzymaliśmy się za ręce 

zaglądając sobie głęboko w oczy 

 

po ścianach

z milusią tapetą w kotki

lub inne gołe baby

w brudnych chatroomach

w okienkach systemowych

pełzną jak cienie

grzechy pierwszych chrześcijan

tylko one miały wartość

i smakowały jak prawdziwe mięso

 

w migotliwym świetle monitora

spod palców wężowym ruchem

wychodzą szyderczo-połyskliwe

słówka

 

karmię się nimi

a głód rośnie jak ból

 

nie pamiętam

kiedy miałem chęć

spojrzeć komuś w oczy

więc zanikły 

 

zataczam się  

nad doliną krzemową

gdy tylko wyczuję

drgania w sieci

aktywuję pakiet antyszurowy

jadowy ząb wbijam

- zły neuron gaśnie

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
  • Lahaj zmienił(a) tytuł na Bug error

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena Znakomity tekst, Jacku! Wpisałeś nasze ludzkie, skomplikowane emocje w bezwzględne procedury i kody. Dobrze, że chociaż Ty podchodzisz do poezji z taką odwagą i realizmem, zamiast uciekać w chłodne, profesorskie wykłady czy przesłodzone, dziewiętnastowieczne kokieterie. Pytanie o to, czy jesteśmy jeszcze użytkownikami, czy już tylko błędem – zostanie we mnie na długo. Choć muszę się przyznać, że mnie ta cała technologia póki co mało obchodzi – wróciłam właśnie z majowego spaceru, a przyniesione do domu konwalie obłędnie pachną, tumanią mnie i urzekają. Wolę ich zapach od szumu serwerowni. Pozdrawiam serdecznie :)
    • smucić mogą człeki co lubią zabłysnąć wmawiać bliźnim wokół moja słuszność tylko      jakoś tak nie widzą źdźbła w swoich oczętach co innego w cudzych oj tam kłoda wielka      tego kopnąć w dupę gdyż dziwak na pewno a czemu tak prawisz bo niezgodny ze mną        musi mu dowalić bliźni wesół właśnie ma życie posrane poczuje się raźniej        rości znów pretensje do siły tajemnej która nie istnieje w sprzeczność wierzy pewnie       pies go kiedyś dziabnął wyrwał kłami skórę nienawidzi wszystkie nie tylko niektóre    ***    wielu wszak rozmyśla też rozkminiam rzewnie cóż a może jednak jestem świata pępkiem
    • "Inteligentny dom", "inteligentne życie" ;)   Fajny ten wykrzyknik :)   
    • @Maria Kosaciec Piękne, bolesne, prawdziwe - ślicznie opisany stan tęsknoty, bólu rozstania. Poezja koi takie rany, po to jest dana duszy. Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...