Tam moje serce

[joanna53]

 

Porzuciłem dom rodzinny
by na głębsze płynąć wody
chciałem kochać i być inny
lecz poznałem smak przygody

Już tysiące mil mnie dzieli
żal powoli serce zżera
jeszcze dom pamiętam w bieli
pochylone nad nim drzewa

Dziś pod innym niebem mieszkam
księżyc patrzy na mnie z góry
tam już zarośnięta ścieżka
dzielą mnie przeszłości mury

Dusza moja nieszczęśliwa
smutnych godzin są tysiące
lecz tak zwykle w życiu bywa
gdy miłości zgaśnie słońce

Przecież tu mnie nikt nie kocha
ani trosk ze mną nie dzieli
tylko serce z bólu szlocha
chciałbym ujrzeć dom swój w bieli

Chciałbym stąpać znów po ścieżce
w swe rodzinne wrócić progi
tam gdzie było moje miejsce
i dom sercu memu drogi

[Nata_Kruk]

Joanno... treść faktycznie opisuje porzucenie domu i ogromną chęć powrotu do niego.

Technicznie dobrze wypada, poza wersem.. w którym gubi się rytm

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kieeedyś... chyba Michał Krzywak napisał mi komentarz pod moim starym "Chwile",

który trzymam na pamiątkę. Myślę, że jego komentarz można by odnieść do Twojego wiersza.   Pozdrawiam.

 

 

 

 Odszukałam ten komentarz... pewnie znów połączy całość.

To słowa Michała Krzywaka, które dźwięczą mi w głowie do teraz.

 

"kilkadziesiąt lat temu wiersz byłby godny uwagi. I nie piszę tego złośliwie - ponieważ napisany jest tak, że aż płynie. A to już coś. Jednak własnie zostają te nieszczęsne

środki, jak to dr W. mówi - "temat wyciśnięty jak cytryna".

Z jednej strony może się podobać, nawet bym się nie zdziwił, jednak kłopot czasem

polega na tym, że jak ktoś czyta i czyta to po pewnym czasie zostaje skamieniały.

Chociaż chciałbym właśnie na takich utworach zaczynać spotkania z poezją :)
Czyli - warsztat opanowany, teraz tylko pogłębiać obrazy ("wyrazy, które tworzą

w tekście niepowtarzające się układy")."

 

 

Edytowane 12 Listopada 2020 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)