Tkaczka

[Pan Ropuch]

tysiące kilometrów nici

nawiniętej na szpuli

stopy przytwierdzone

do podłoża zdradzą każde

zwątpienie – wyjściem jest spokój

 

poruszasz się dostojnie-rytmicznie

w makramicznym ściegu

tkasz i słuchasz

słuchasz i tkasz

 

pauza ma swój koniec

głębokim oddechem

wzór zdradza twoją rękę

utrwala wspomnienie

 

stąpasz jak pająk

po bezpiecznych nitkach

utkanej sieci życiem

 

 

 

 

 

Edytowane 17 Października 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Piękne, bo pozwala spojrzeć też jakby w tajemnicę zwartą w nakreślonym, czy utkanym pozornie prostymi słowami obrazie i poczuć ją... Takim spojrzeniem, jakim ropoznajesz i jakie "bez nacisku" przekazujesz chciałabym umieć zawsze patrzeć na świat. Tak sie nim - z nim jednoczyć :) Pozdrawiam.

[ais]

T-kaczka t-ka, co los da.

 

 

 

[Gość Radosław]

Podoba mi się pomysł na wiersz i ujęcie tematu. Bardzo ciekawe ujęcie pracy tkaczki, szczególnie w drugiej i trzeciej strofie. 

Wrócę jeszcze do zakończenia wiersza. Potrzebuję się jeszcze wczytać w puentę, aby wrobić sobie pełne zdanie o utworze. 

 

Pozdrowienia. 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten wiersz bardzo mi się podoba.  Niewielka sugestia, jw.

Pozdrawiam.