Pytania zostawmy na koniec

[Pan Ropuch]

skąd idziesz panie oczyszczam ciało
zbieram siły na nasze spotkanie-rozstanie
skąd przychodzisz przyjaciółko moja nigdy
nie byłem gotów na niech będzie wola twoja

rozpuszczam wierzenia spuścizny ojcowizny
w szklance wody depcząc flagi i sztandary

wszystko jak leci otwieram umysł na oścież
poszerzam horyzont i percepcję - nareszcie

rodzi się zupełnie nowe nieskazitelne
zdrowe i silne wśród wielkich postaci
przerzucane z rąk do rąk ma już słuch
za chwilę i wzrok nim się wykrystalizuje

w nim co i jak znów zacznie
oddawać komuś lub czemuś pokłon

 

 

 

 

 

 

Edytowane 7 Października 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Czytając Twój wiersz odbieram najpierw otwieranie się podmiotu lirycznego na prawdę o śmierci i życiu.., jego odważne porzucenie niezgodnych z nią celów zachowań i treści, a więc danie sobie szansy na odnowienie i wyzdrowienie... Jednak na końcu uderza mnie wręcz porzucenie przez niego tej postawy i popadnięcie w rezygnację... I nie rozumiem dlaczego, przez co wiersz (do tej pory w moim odbiorze piekny) staje się dla mnie nieco niewiarygodny. A może źle go odczytuję? Pozdrawiam.

[beta_b]

Mi też, całościowo, bb

[Oxyvia]

Świetny wiersz.

Umierają stare wiary (nie tylko w bogów, ale także w bożyszczy i herosów, również politycznych), a na ich miejscu stają nowi na cokołach. Krystalizują się nowe fanatyzmy. Bo ludzie muszą mieć przed kim padać na twarz. Taki gatunek. :)

Naprawdę doskonale napisane.