Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zamiast

lena2_

Przez lena2_
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

lena2_

lena2_

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Czasem mijamy się za szybko,

o krok, co zgubił  uścisk dłoni,

jak gdyby każdy własnym ciałem,

potrafił  samotność zasłonić.

 

I szlifujemy zdarte słowa,

a uśmiech na wszelki wypadek,

mnożąc podobne-szczęściu łupy,

by ukryć się za ich fasadę.

 

 

 

Edytowane przez lena2_ (wyświetl historię edycji)
3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • _Marianna_W_
      Palindrom - (...) - 400

      Przez _Marianna_W_ · Opublikowano

      Ej, i pije.  Darmo i bat setki - nikt - estabiom rad.      
    • Berenika97
      Akt oskarżenia

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wniosek jest więc oczywisty - wiecej  "wariacji" ! :))))   Pozdrawiam! 
    • Arsis
      Monolog z ciszą

      Przez Arsis · Opublikowano

      @Mitylene    
    • _Marianna_W_
      A dla wesołka

      Przez _Marianna_W_ · Opublikowano

      I chce im śmiech ci.  
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 68. Wyrocznia Amona

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Świetny i sugestywny zapis wyprawy Aleksandra Wielkiego do oazy Siwa - relacja narratora kontrastuje z oficjalną, mitologiczną wersją tych wydarzeń.   Niesamowite jest tu zderzenie wielkiej polityki i religii z fizjologią. I tak , podczas gdy kapłani i historia widzą w Aleksandrze syna Amona, jego własny żołnierz widzi zmęczonego, młodego człowieka - to bóg, który się poci, który podlega prawom biologii. Podoba mi się, że ten wątek z krukiem (tu padlinożercą) - według legendy - te ptaki wyprowadziły armię Aleksandra z piasków  pustyni, gdy ta zabłądziła. Są one najuczciwsze, bo nie udają, nie szukają chwały ani boskości.   Pustynia w poemacie nie jest pusta - jest pełna głosów - izolacja i ekstremalne warunki łamią racjonalizm. Żołnierze zaczynają „szeptać” (modlić się), co podkreśla ich bezradność wobec natury. Ostatnia strofa to genialne podsumowanie politycznego i egzystencjalnego wymiaru tej historii- "Wracaliśmy w piasku, on - bogiem, my - tylko starsi."   Wyprawa do wyroczni zmieniła status Aleksandra - stał się „bogiem”. Ale jego ludzie zyskali jedynie zmęczenie i świadomość upływającego czasu.   To głęboko humanistyczne spojrzenie na „wielką historię”.   Bardzo mi się podoba!  Pozdrawiam. :)   Mówił do posągu. Kamień nie zaprzeczył, więc stał się synem nieba.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...