Przecież kiedyś...

[Dekaos Dondi]

 

proszę

nie spopielaj

rzemyków u sandałów niezwiązanych

 

wierzę w słowa zanurzone w strumieniu

płyną do skrzyżowania rzek

 

obok srebrnych rybek

w nieustannym zapętleniu

 

w oddali szkarłatny świt

trzykrotnie migocze

 

może ocali horyzont

możliwości

 

przecież kiedyś

dziecko śniło o chlebie

[duszka]

Czytając Twój wiersz słyszę w sobie "nie rezygnuj, zaufaj i powierz swoje życie temu, kto (co) jest wieksze od Ciebie..." Używasz pieknych metafor, lecz szczególnie poruszył moja duszę i wyobraźnie wers "wierzę w słowa znurzone w strumieniu". Pozdrawiam :)

[Dekaos Dondi]

@duszka

Duszka→Dzięki:)→Sorry, że tak późno:)→Myślę podobnie, w sensie zaufania.

Chciałem coś niecoś przekazać, chociaż czasami piszę zbyt... pokrętnie:)↔Pozdrawiam:)