EWA

[korek]

Całą siebię ,

ukrywa w sobie i milczy.

Zagubiona w gniewie , 

emanuję wrażliwością ciszy.

Nawet nie powie,

jak odgadnąć to na co liczy.

Kolor jej ust wyraża głód,

nie zastąpiony niczym.

Słodko się rumieni ,

skąpana w zieleni.

Wylewa tam morze nadzieji,

ukrytej w kropli przestrzeni.

Wykrzykuję poezję,

słów nie wypowiedzianych.

Nie wymiernie wymownych,

i nie zrozumiałych.

Czasem śmieję się jak dziecko,

wiem że wtedy kłamie.

Zdzięcie jej przeszłości,

jest za ciężkie dla niej.

Wtedy ucieka wzrokiem,

aż na zrozumienie trafi.

Dla tego wciąż ze sobą noszę ,

stertę jej fotografi.

Zdobyta siła,

maluję obraz czystą prawdą.

Przeszłość nadaje wyraz,

wykorzystanym barwom.

Bo nadal wierzy,

że ma za sobą sługę.

Który oswobodzi z cienia,

 i podtrzyma sztalugę.

Podobno była piękna,

kiedy wyrywała żebra.

Wysublimowana ,

kiedy poruszała serca.

Obarczona wyborem,

kiedy spróbowała szczęścia.

Nikt jej nie pamięta,

mimo że była pierwsza.

Obejmij wzrokiem,

cud może ostatni.

Gdy spijasz kroplę wina

z jej przegryzionej wargi

Podziękuj Bogu ,

za przekleństwo istnenia.

Jedyny znany sposób,

by zabłądzić do nieba.

[PuszKin]

trochę ortografów, powinno być: nadziei, niewymiernie, niezrozumiałych i literówek: emanuję = emanuje, zdzięcie = zdjęcie, istnena - istnienia.