W wieżę wszystkich przyszłych Buddów

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Spokojnie, bez pośpiechu, usypiemy górę

ze wszystkich odpadków i okruchów dyskusji

o problemach trzech światów, a pierwszego głównie,

z imion bogów wszelakich, z których każdy słuszny

 

wreszcie siądzie na swoim miejscu, uśmiechnięty

że współtworzy wzniesienie i spokojny o nas,

gdy nareszcie wszystko na wyciągnięcie ręki,

w zasięgu wzroku będzie, o tu, rzadki okaz,

 

w tych jamach wapiennych miał osadzone oczy,

tu muszelka ślimaka, prawda jaka krucha?

Wapno utwierdzi wszystkich, sklei smoła wody,

wymieszana z popiołem drzew. Ta skrzynka pusta,

 

niczym oczodół czarna, to twój telewizor

i twoje okno na świat rozrywki przymknięte

na kwitnące drzewo – w pień inwestor je wyciął,

nowe bloki postawił, prawda jakie wielkie

 

i ze szczerego złota miał serce? A plany

jakie na przyszłość, kiedy tak stał wychylony

myślą w ocean, czując piasek pod stopami,

pod jakim słońcem, jakim błękitem spokojnym,

 

że dojdziemy do objawienia.

[w kropki bordo]

@Jan Paweł D. (Krakelura) podoba mi się, jestem na wakacjach, więc sobię trochę skaczę....nie zawsze trafiam na twój wiersz, ale prostota języka i niewymuszona narracja jest tym, co i tym razem mnie ujęło. Wakacyjnie pozdrawiam :)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@w kropki bordo Dzięki, udanych wakacjów :)