Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kapelmistrz

huzarc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Kiedy kapelmistrz czasu spadał z nieba gromem 

Śmierci, łąki krzyczały, lasy ogniem ciemne

Zastygły, słowem lęku nad wiecznym wyłomem

W ziemi, gdzie piekło prawdą przemawia pojemne. 

 

I rozlał się kryształ burz żelazną pożogą,

Nad horyzontem twego pustego imienia, 

Lecz opuściły cię ptaki i nie pomogą, 

Gdy nasze włócznie bok cię ugodzą z kamienia. 

 

Zabiliśmy go struną wiatru uwieszoną

U szyi, cięciem pychy w szkatułę aorty,

A potem owinąwszy myślą rozcieńczoną

W kolorze przenieśliśmy na biel akwaforty.

 

Zostały krople krwi na śniegu jak rtęć żywe, 

W źrenicach dni i dymie ułudnej przyszłości,

W naszym zamku, gdzie baszty są nędzne i krzywe,

Jak zbutwiałe dźwięki od nadmiaru świętości. 

 

Jesteś teraz martwy, tak jak my już nieczuły.

Zawias światła zamyka się metafizyką,

Którą nosimy w butach, trumiennej kopuły,

Harmonią obłędu, jej szczerą retoryką.

 

Nie możesz nas rozgrzeszać, tak jak nie mogłeś sądzić,

Lecz pamiętamy biorąc do ust puchar winy,

Dokąd tęsknocie słońca nakazałeś błądzić,

Orbitą twych cieni szytych z niemej plątaniny.   

 

Jesteśmy mordercami, ale gwiezdny połów, 

Ma swój ciężar wosku i cenę kształtu masek

Pośmiertnych, i ma wagę pieczęci, gdzie ołów

Krzepnie u wrót dłoni, jak nasz pustynny piasek.

 

 

 

Edytowane przez huzarc (wyświetl historię edycji)
6
Victoria

Victoria

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc   W całej opisanej przez Ciebie poetycko historii odnajduję Jezusa. Jego i nas samych - ludzi - którzy przyczynili się do jego ukrzyżowania, śmierci. I to, kim teraz jesteśmy, a raczej co z nami... Taka jest moja interpretacja :)

Dobrego dnia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...