Przyjaciele

[MOLI MIN]

Jestem tu.......
......czekam
i oni nadchodzą.

Już go na swoim poliku czuję
i ją dostojną, w sukni z żywiołów utkaną, widzę.

Przyjaciele - wiatr i fala w morskiej tańczą otchłani
i ja z nimi radośnie wiruję, a niebo swym magicznym ciemnym blaskiem
kroku im dorównuje.

On - energię i siłę mi daje
Ona - zmęczenie mi odbiera
Są...........
Tu ze mną,Oni i ja, ja i Oni.

Trwać przy nich chciałbym zawsze ale wiem, że przeminąć muszą,
by ustąpić miejsca słońcu, które myśli me pali
i ciszy, ktora mnie zagłusza.

Tak jak nagle z nicości powstali tak w nicość błogą i aksamitną odchodzą.
Ona na mej twarzy łzę na pożegnanie zostawiając
On niezwykłą muzykę mi przygrywając.

Zniknęli..........................
juz nie ma ich ze mną............
i ja idę........
lecz wrócę i czekać na nich znów będę
lecz czy oni powrócą...................?

[Włodzimierz Nabkowski]

wizualnie wiersz sprawia wrażenie jakby przeszedł trzęsienie ziemi. miejscami troszkę zalatuje pretensją a rymowanie przez wirowanie-dorównywanie nie powala. pozdrawiam i życzę sprzyjającej pogody :)

[Vague]

Widzę dzieci kwiaty na haju. Bez urazy./ Pozdr./

P.s. ...to San Francisco/

[MOLI MIN]

Dzięki za uwagi- są one bardzo cenne. Uważam, że pretensjonalność nie jest czymś złym, rymy nie miały powalać tylko pokazać współgranie natury. Na haju nigdy nie byłem a skoro taki stan na trzeźwo osiągnąłem - czy to źle?. Wiersz przeszedł trzęsienie ziemi- w przyszłości będę starał się nimi mniej trzęść -cenna uwaga. DZIĘKI!!!!!!!!!