Przystań

[lena2_]

Nie zabiję w sobie poezji,

choć nieraz utrudnia mi  życie,

lecz dzięki niej przecież potrafię,

przyglądać się chmurom w zachwycie.

 

I mogę w lirycznej przestrzeni,

zamienić niepokój na ciszę,

w nadziei że kiedyś pozwoli,

by duszy śpiew własny usłyszeć.

 

A kiedy świat znowu pogania,

stawiając brutalnie do pionu,

powracam wciąż do niej stęskniona,

jak z długiej podróży do domu.

Edytowane 23 Lipca 2020 przez lena2_ (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Doskonale Peelkę rozumiem. :)

Szczególnie podoba mi się ten fragment:

 

      "I mogę w lirycznej przestrzeni,

      zamienić niepokój na ciszę,"

 

Mała uwaga: wers czwarty drugiej zwrotki jest za krótki.

 

Pozdrawiam

[lena2_]

@WarszawiAnka  dzięki za komentarz i spostrzegawcze oko:):) pozdrawiam:)

[Gość Franek K]

Ja bym z kolei drugi wers proponował zinwersować i napisać "choć nieraz utrudnia mi życie". Masz wtedy pauzę - średniówkę wszędzie po szóstej sylabie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[lena2_]

@Franek K Racja, dzięki:)